kroniki domowe

krótka historyja domostwa naszego

2012-03-03T22:21:00.005+01:00

Początki są nam nieznane. Nie wiemy, kiedy dom został wybudowany, ani jak wyglądał. Wiemy, że w 1878 roku w w Querbach w domu o numerze 54 zmarła osoba tam zameldowana o nazwisku Weichelt * (syn pana Oswalda nie zna tego nazwiska). Kolejna wzmianka to list polowy, znaleziony w czeluściach strychowych, datowany na 19.03.1916 r. Z niego dowiadujemy się, że w domu mieszkała matka (adresatka listu, imienia nie znamy) wraz (?) z nadawcą listu czyli synem - Oswaldem, który był na wojnie. Następny ślad domu to pocztówka z roku 1917 r. - najstarszy znany nam wizerunek domu. Na zdjęciu (znajduje się poniżej) widać bryłę budynku -wygląda właściwie tak, jak teraz obecnie. Budynek jest podzielony, co jest powszechne w dawnym budownictwie w regionie, na część mieszkalną i część gospodarczą, oddzielone od siebie sienią. Część mieszkalna zbudowana jest z głównie z cegieł (kamień pojawia się w części przyziemnej ścian, drewniany sufit - strop), natomiast część gospodarcza ma masywne kamienne ściany, porządne sklepienia ze stropami Kleina. Całość pokryta dwuspadowym dachem, posiada drewniane ściany szczytowe i ryzalit.

Kolejny trop: deseczka wsunięta pod drewnianą podłogę w małym pokoiku na parterze z datą i danymi stolarza, który ją wykonał: 03.03.1921 r.Od wnuka pana Oswalda wiemy, że stodoła została zbudowana w latach dwudziestych XX w. (co potwierdzało nasze spostrzeżenia), a na jednej z belek w stodole znajduje się data: 22.09.1935 r. . Wiemy, że w okresie od międzywojnia do 24.06.1946 r. mieszkała w nim rodzina Eckartów: Oswald wraz z żoną Pauline (której strzępy nekrologu znaleźliśmy, zmarła przed II wojną) i z dwoma synami. Jeden z nich miał uczyć się na kowala w kuźni za płotem (po której śladu nie ma...). Od syna pana Oswalda (urodzonego w naszym domu w 1927 r.) wiemy, że zimą chłopcy spali na piecu w kuchni (po którym zastaliśmy na strychu zaledwie kilka kafli z korony - zdjęcie jednego z nich poniżej).

Po wojnie przez krótki czas mieszkał tu mężczyzna - Polak, a potem przez wiele lat kobieta, dwukrotna wdowa, przybyła gdzieś z północno - wschodnich rubieży dzisiejszej Polski (spoczywa w Rębiszowie, bo Przecznica to wieś bez cmentarza). W październiku 2008 r. dom stał się nasz.

Nie skończyliśmy remontu i pewnie jeszcze odkryjemy kolejne szczegóły, tworzące historię naszej ruderii :) , na co bardzo liczymy!

Poniżej: dawne wizerunki naszego domu.

zdjęcie z pocztówki: 1917 r., nasz dom pośrodku.

lata 30.-40. XX w.: podwórko, zdjęcie zrobione z podwórka domu naprzeciwko

zdjęcie nieco późniejsze - być może zrobione u schyłku wojny

* pewna informacja od sąsiada z rozległą wiedzą o Przecznicy

powoli się rozmrażamy, czyli nieśmiałe plany remontowe na kolejny sezon

2012-02-20T11:09:00.002+01:00

Dni coraz dłuższe, mrozu nie ma, śnieg topnieje w oczach i można powoli zacząć snuć plany na kolejny remontowy sezon. Chcielibyśmy rozwiązać kwestię podłogi w dobudówce. Wymyśliliśmy tam podłogę ze starych cegieł w ramie z belek naszego starego strychu. Snuliśmy plany, że uda się to wykonać jeszcze jesienią, ale nie wyszło. Kolejna rzecz do wykonania własnym sumptem to ocieplenie sufitu w głównej izbie i przymierzenie się do podłogi na strychu nad nią. Nie są to duże koszty: cegły rozbiórkowe lub nowe, podsypka, wełna mineralna do ocieplenia i "coś" na podłogę plus czas i minimum dwie pary rąk do pracy. Młodsze dziecko wnet skończy 2 lata i liczę na to,że podrzucę córkę babci, i będę mogła intensywnie działać w naszej ruderii :) Martwi nas wilgoć na dwóch ścianach w głównej izbie - w lipcu miną 3 lata od zrobienia odwodnienia, rok minął od skucia starych tynków...Chyba trzeba zrobić jeszcze jeden wykop odwadniający. Z drugiej strony - dom zbudowany został na zboczu, wiadomo izolacji poziomej też nie ma...No i nie mieszkamy na stałe (kwestia ogrzewania domu), więc też cudów nie możemy oczekiwać.

Ostatnio poszaleliśmy przy zakupie nasion do warzywniaka :) I udało się nam trafić na nasiona okry (Hibiscus esculentus)! O ile w żadnym sklepie czy hali nie natrafiliśmy na to warzywo (Uczestnik zakochał się w smaku okry podczas wojaży do kraju faraonów), to w hipermarkecie nasion okry do wypęku ! Najpierw wysiejemy nasiona w doniczkach, na balkonie i gdzieś w czerwcu do gruntu. Przecznickiego. Zobaczymy czy coś wyjdzie z tej uprawy. Nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy nie nakupowali nasion cukinii i dyni - w tym roku też chcę mieć lampę dyniową na urodziny :)) I tym samym kolejny plan - powiększyć areał warzywniaka !

Tak, plany remontowe nie są zbyt wygórowane, skromne bardzo, ale póki co - na razie tyle możemy zaplanować. Zawsze można rozbudować plany :) Czas pokaże. Ach, zapomniałabym! czy ktoś z czytających, z okolicy dysponuje może zbędną cegłą rozbiórkową w liczbie ok 300 sztuk?

A poniżej - nasza ruderia w skromnej scenerii zimowej (zdjęcie zrobiłam ja, kilka tygodni temu)

pocztówkowe odkrycie

2012-02-02T20:43:00.004+01:00

Podczas szczegółowego przeglądania niesamowitych pocztówkowych zasobów na tej stronie Uczestnik zauważył, że nasz dom został uwieczniony na jednej ze starszych przecznickich pocztówek. Dzięki uprzejmości właściciela kolekcji zamieszczam poniżej wspomnianą pocztówkę:

Lewy, dolny róg: zdjęcie zrobione na wysokości dawnej piekarni i sklepu kolonialnego (idąc z góry wsi), domy po lewej i prawej stronie nadal istnieją, dom na wprost - w głębi - to nasz. Pocztówka została wysłana w 1917 roku i tym samym jest to najstarszy znany nam wizerunek naszego domu! Poniżej zamieszczam zbliżenie interesującego nas fragmentu kartki:

Pocztówka znajduje się w zbiorach opublikowanych na stronie poświęconej Przecznicy (http://www.przecznica.pl/ ),w dziale Stare pocztówki/Wieloobrazkowe, pierwsza od lewej, tam też znajduje się więcej informacji o kartce - zachęcam gorąco do zapoznania się z imponującym zbiorem!

znaleźliśmy zimę!

2012-01-23T09:38:00.002+01:00

Miniony tydzień spędziłam z dziećmi w Rębiszowie (starsze dziecko ma ferie zimowe). Na wszelki wypadek spakowałam dzieciom ocieplacze, bo wiem, że w tym roku zima bywa w Górach Izerskich i ich okolicach. Dobrze zrobiłam! bo zima przyszła w połowie tygodnia! Gdy przyjechaliśmy śniegu było niewiele, zapakowałam młodsze dziecko do wózka i zrobiłam sobie spokojny spacer po wsi, skupiając się na miejscach, które najbardziej lubię. Najbardziej lubię las, ale wiosną lub latem (zimą wózkiem trochę trudno się przemieszczać), kolejne miejsce to cmentarz (mam słabość do cmentarzy - lubię je oglądać), lubię też Stawy Rębiszowskie, ale nie udało mi się tam tym razem dotrzeć. Gdybyście w okolicy rębiszowsko - przecznickiej widzieli idącą poboczem niewielką postać w ciemnej kurtce,w szarej czapce z pomponem pchającą wózek z dzieckiem, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że ta postać to właśnie ja... ;) Podczas spaceru zajrzałam na cmentarz, pozostało kilka starych nagrobków:

Zrobiłam też zdjęcie (wiem, że jakość fotki nie powala) niewielkiemu przysłupowemu (i pustemu) domkowi stojącemu przy ulicy:

ściana przysłupowa pokryta jest łupkiem - nie widziałam innego domu z takim rodzajem zdobienia

W innym miejscu wsi zauważyłam napis związany z górnictwem, na szczycie jednego z budynków:

A co było potem? Potem przyszła zima...

Spadło duużo śniegu, dzieci miały duuużą frajdę. Wybraliśmy się do Lasu Rębiszowskiego.

jak się potem okazało, dzieci lubią jeździć na sankach w pojedynkę :)

gdzieś hen, daleko za horyzontem odbywał się spektakl pt. zachód Słońca

I koniec :)

p.s. zdjęcia robiłam niestety aparatem wkomponowanym w aparat telefoniczny.

p.s. 2. niniejszym publicznie chciałabym przeprosić za brak odzewu znajomych sąsiadów: nie byłam zmotoryzowana (mogłam liczyć li i jedynie na siłę własnych mięśni), w drugiej połowie tygodnia mnie i młodą dopadło przeziębienie (dysponuję teraz głosem idealnym do horrorów :)).

wspomnienie Gór Olbrzymich

2012-01-12T22:27:00.000+01:00

Znalazłam zdjęcia Karkonoszy, które mnie zauroczyły. Zrobił je Uczestnik, podczas samotnej wyprawy 26 sierpnia 2005 roku. Od tamtego czasu przybyło nam zmarszczek, siwych włosów, dzieci (pojawiła się córka), każde z nas weszło w kolejną dekadę życia. Syn nam urósł, a góry? Nic, bez zmian, stoją sobie niewzruszone i niezmienne :)

Poniżej wybór karkonoskich zdjęć.

ucieczka w Mgliste Góry

2012-01-03T10:49:00.001+01:00

Nie mogę się powstrzymać - spójrzcie, jak mogą wyglądać Góry Izerskie po polskiej stronie:

tam gdzieś powinien być Stóg Izerski - zdjęcie zrobione na trasie Mirsk - Rębiszów, w okolicach zapory mirskiej

tu nieznaczne zbliżenie: mgła układa się jak gigantyczne fale morskie

Zdjęcia zrobiłam ja i do tego prastarym, prostym aparatem (Canon Power Shot A460), stąd jakość taka, jaka jest :)

A widok ten zaparł mi dech 29 grudnia 2011 r. o godzinie 16:05 :)

pora na świąteczne życzenia

2011-12-22T10:48:00.004+01:00

Okna wymyte, menu ustalone, zakupy zrobione, drzewko kupione, prezenty też...to znak, że została ostatnia chwila na złożenie wirtualnych życzeń :) Zatem życzę Wam, mili odwiedzający, spokojnych Świąt, wesoło mrugającego karpa w galarecie oraz miłego zaskoczenia pod choinką (a co tam! pod jemiołą też:) ). I oby święta były białe - żeby poszaleć na sankach po odejściu od świątecznego stołu - o, tak jak drzewiej bywało:

ten znak znajduje się w Karkonoszach, na głazie przy jednym ze szlaków prowadzących oczywiście w dół

Nie mogę nie wspomnieć o miłym wyróżnieniu, jaki blog otrzymał od mieszkańców Mateusa . Jeszcze raz dziękuję i wklejam znaczek:

Zgodnie z zasadami, przy takim wyróżnieniu powinnam wskazać blogi, które chciałabym wyróżnić oraz wyznać 7 informacji o sobie, których nie znacie. Z racji zamieszania świątecznego (czasu niewiele) pozwolę sobie wymigać się od tego obowiązku i napiszę w skrócie, że lubię zaglądać do blogów, które znajdują się po prawej stronie i właściwie każdy z nich powinnam w jakiś sposób wyróżnić :) Całkiem niedawno spowiadałam się z grzechów głównych i teraz mogę dodać do nich na szybko, że zapewne nie wiecie, że dzieciństwo spędziłam w tym oto domu:

Na koniec dodatek muzyczny : Lou Reed wraz z Anthonym (kiedyś sądziłam, że jest to czarnoskóry wokalista lub wokalistka) w utworze "Perfect Day" z płyty Lou "The Raven" z 2003 r. (płyta silnie inspirowana twórczością Edgara Allana Poe) - tu link

chcemy kupić stary dom - jak sfinansować inwestycję?

2011-12-17T21:32:00.006+01:00

Był już opis sytuacji (rzeczywiście takie się zdarzają, bez obawy: nie każdemu:)) czyhających na właścicieli przy remoncie starego domu, teraz parę słów skąd wziąć pieniądze na zakup domu. Kolejność zaburzona - bo zapomniałam już o tych emocjach, które nam towarzyszyły, gdy kupowaliśmy dom. Teraz żyjemy remontem - robionym etapami. To co opiszę poniżej, to efekt naszych doświadczeń i historii zasłyszanych lub przeczytanych. Obiecuję, że kolejne wpisy będą bardziej przecznickie:)!

Zaczynamy!
Dom jest już upatrzony, jesteśmy zdecydowani go kupić. Pytanie: za co?

1. mamy na ten cel zgromadzone środki (lub będziemy mieć lada chwila, gdy np. sprzedamy aktualne lokum) - więc bez zbędnych ceregieli finalizujemy sprawę z właścicielem; sprawa jasna i oczywista,

2. nie mamy pieniędzy - w grę wchodzi pożyczenie ich albo od rodziny/przyjaciół, albo z banku. Gdy pożyczamy od rodziny czy przyjaciół sprawa też jest jasna: kupujemy dom, a pieniądze zwracamy na zasadach umówionych z pożyczkodawcami :)

Gdy chcemy pożyczyć z banku to są dwie możliwości: albo kredyt hipoteczny albo kredyt gotówkowy (czyli pożyczka). Myślę, że tutaj wiele zależy od ceny domu (gdy jest naprawdę wysoka, to uzyskanie pożyczki może się nie ziścić), naszych możliwości czyli zdolności kredytowej ocenianej przez bank i naszych preferencji.

Jeśli kredyt hipoteczny to czego należy się spodziewać? Tony dokumentów, m.in. umowy przedwstępnej z właścicielami domu, który chcemy kupić (czyli tak czy siak warto mieć na początek trochę własnych pieniędzy na zaliczkę) i sporo cierpliwości :)

Jakie dokumenty bank może chcieć w związku z domem?

- operat szacunkowy czyli wycenę nieruchomości (albo przyśle własnego rzeczoznawcę, albo sami zorganizujecie rzeczoznawcę, który jest - paskudnie brzmi to słowo- akceptowalny przez bank), koszty wyceny ponosimy my. Warto przed wpuszczeniem pana rzeczoznawcy w progi prawie własnego domu, uprzednio go ogarnąć (aby te sterty ubrań czy słoików z przedpotopowymi przetworami nie wpłynęły na jego ocenę :) wiem też, że rzeczoznawcy krzywo zerkają na pomieszczenia nie mające 2,2 m wysokości),

- umowę przedwstępną,

- jest też tu kwestia ubezpieczenia domu (standardowe, ale wiem, że część banków po prostu oferuje przy udzieleniu kredytu takowe, więc odpada samodzielne bieganie po ubezpieczycielach i pilnowanie odnowienia polisy co rok),

- wyciąg czy też wypis z księgi wieczystej nieruchomości (czy nie ma obciążeń, np. dożywotniej służebności na rzecz jakiegoś starszego pana:)) - czyli akcja: lokalizujemy właściwy sąd i drogą urzędową otrzymujemy pożądany dokument,

Chyba to wszystko, co dotyczy domu. Oczywiście, bank będzie chciał sprawdzić zdolność kredytową swoich przyszłych wieloletnich klientów - więc poda listę wymaganych dokumentów na tę okoliczność. Jeśli wszystko będzie ok., to pieniądze zostaną przelane na konto osoby sprzedającej dom= finalizujemy sprawę u notariusza, składamy do sądu wniosek o wpis na hipotece naszego wymarzonego starego domku na rzecz banku i spłacamy raty do emerytury :)

Może się zdarzyć, że bank negatywnie oceni nasz wymarzony dom (bo z wyceny np. wynika, że dom "za - bardzo - potrzebuje - remontu") i sprawa kredytu się rypła. Warto wtedy poszukać innego banku - może akurat inny ma bardziej liberalne podejście do naszej wymarzonej ruiny:)? jeśli nie - wycenę nieruchomości trzymamy na honorowym miejscu w domu (w końcu trochę kosztowała :) !), staramy się o pieniądze innym sposobem.

Jeśli nie hipoteczny to może pożyczka? Myślę,że warto wtedy po to rozwiązanie sięgnąć, gdy dom nie ma wysokiej ceny (żeby raty nas nie zabiły! i żeby bank w ogóle pożyczył nam pieniądze). W przypadku takiej pożyczki (w złotówkach, stałe oprocentowanie, więc z trwogą nie śledzimy informacji ze świata całego o różnych kryzysach) bank w ogóle nie interesuje się tym, co z tymi pieniędzmi zrobimy (odpada koszt operatu szacunkowego, spisujemy jedną umowę ze sprzedającymi). Ach, i nie zadłużamy się do emerytury, tylko na kilka lat. Trochę trudnych lat :)

Można robić też miksy, tzn. trochę pożyczyć od rodziny i trochę od banku. Finansowanie remontu to osobna sprawa - można jeszcze się zadłużyć w banku, u rodziny, zbierać (a gdy kiedyś umrzemy, nasi sąsiedzi będą snuć opowieści, jak to ciułaliśmy całe życie złoto i pewnie ukryte jest gdzieś pod podłogą w naszym starym domu :)) lub starać się o dotacje unijne (jeśli planujemy działalność usługową w domu lub mamy sporo ziemi i zwierzaków ) lub inne dotacje, o których nie słyszałam. Ale chętnie posłucham:)

kupujecie stary dom, czyli wszystko może się zdarzyć :)

2011-12-13T10:29:00.008+01:00

Obserwując zaprzyjaźnione blogi o remontach starych domów i mając na uwadze własne doświadczenia, pokuszę się na spisanie standardowych sytuacji czyhających na świeżo upieczonych posiadaczy starych domów - ku przestrodze :)

1. kupiliście właśnie stary dom...

- część rodziny puka się w czoło - "po co im taki stary dom?!?",

- dom jest cudowny, nieważne, że dach się zapada, a wilgoć świetnie się rozwija na parterze,

- w pokoju na piętrze odkrywacie stosy ubrań po, zazwyczaj już zmarłym, dawnym właścicielu,

- a w stodole pod prastarym sianem odkrywacie wieloletni składzik butelek po wódce/ occie,

- sąsiedzi częstują Was opowieściami, w którym pomieszczeniu i w jaki sposób zmarł poprzedni właściciel,

- z kolei inni sąsiedzi zagadują Was, czy już znaleźliście w domu te nieprzebrane bogactwa i złoto, które poprzedni właściciel (tak, ten zmarły) pieczołowicie ciułał przez całe życie (potem na strychu odkrywacie potwierdzenie nadania przelewu na wysoką sumę na rzecz pewnej stacji radiowej oraz jej charyzmatycznego właściciela - ojca...),

- czekacie na zatwierdzenie projektu i klniecie w żywe kamienie opieszałego architekta (klątwa działa, facet zachorował, wszystko się opóźniło...)

2. macie zaplanowany budżet, aby reanimować dom do życia od razu lub na raty (czyli opędzić najpierw niezbędne remonty, a potem stopniowo, w miarę posiadanych środków realizować kolejne etapy remontu). I się zaczyna!

- brak zrozumienia ze strony fachowców - budowlańców (słyszycie coś w ten deseń: "Drogi inwestorze, taniej będzie wybudować nowy dom, po co Państwu taka rudera?" ),

- zagwarantowane macie to, że każdy weekend spędzicie w remontowanej właśnie starej chałupie, niewykluczone, że najbliższy urlop też. Dzieci mogą niekoniecznie być tym faktem zachwycone :),

- ciągle myślicie i nawet śnicie o tej starej ruderze (w sumie to lepiej, że o starej ruderze, a nie o wyśnionej bogini czy innym bożyszczu tłumów :)),

- okazuje się, np. przy robieniu odwodnienia, że budżet na bank będzie przekroczony, kombinujecie skąd wziąć pieniądze, nie dosypiacie z nerwów,

- odkrywacie liczną rodzinę spuszczeli zamieszkujących w zabytkowych belkach sufitowych, zastanawiacie się czy uda się Wam żyć w symbiozie razem czy jednak wytruć biedne zwierzątka...

- niespodziewanie na dach wali się drzewo, rujnując go. Z mieszanymi uczuciami zastanawiacie się, kto do licha tak Wam źle życzy i robicie kosztorys. Cała sytuacja zwala Was z nóg, ale dajecie radę! No bo kto da, jak nie Wy :)?

- mniej więcej równocześnie dowiadujecie się, że rodzina się powiększy, instalacja elektryczna się sfajczyła, a ukochana ciocia właśnie przeszła rozległy wylew,

- podczas remontu kuchni z sufitu wypadają kocie mumie,
- podczas czyszczenia szamba natykacie się w środku na... baranie szczątki (stare szamba zaskakują swoją zawartością...),

- psuje się samochód, pojawiają się niespodziewane wydatki, interes źle idzie - zaciskacie zęby i pchacie ten wózek dalej,

- stajecie się powoli fachowcami z następujących dziedzin: walka z wilgocią, dekarstwo, kładzenie tynków, instalacji elektrycznych, w małym paluszku macie hydraulikę i montaż CO, nie mówiąc o takich banałach jak kafelkowanie czy układanie ceglanej podłogi tudzież paneli, renowację starych mebli też już liznęliście (łącznie z politurą, hihi),

- kryzys zażegany, remont skończony, potomstwo szczęśliwie pojawiło się na świecie, można mieszkać w chacie !

3. zamieszkujecie w swoim wymarzonym starym domu :)

I takiego finału wszystkim życzę :)!! Sobie też :)
Dopisujcie, proszę, sytuacje, które przeżyliście w związku z posiadaniem starego domu, a które nawet nie przyszły mi do głowy... :)

lektura z czasów wojny

2011-12-07T21:11:00.001+01:00

p.s. nie znalazłam informacji o pisarzu w języku polskim, jest w niemieckiej Wiki o tu
p.s.2. ...i nie muszę dodawać, że książka znaleziona na... strychu :)

drugi śnieg w tym roku w Przecznicy...

2011-12-06T11:57:00.001+01:00

...bo pierwszy spadł w maju :) (tu dowód)

p.s. Agnieszka, dzięki za zdjęcie!!

wnętrze - rozważania wstępne

2011-12-03T19:18:00.008+01:00

Właściwie do tematu natchnął mnie Przemek. Robiąc dzisiaj z młodą dość długi spacer rozmyślałam na ten temat. No bo tak chyba zazwyczaj jest: kupujemy stary dom, wstępnie go oczyszczamy ze śmieci, kontemplujemy odkryte detale i szczegóły i skupiamy się w pierwszej kolejności na niezbędnych (mniejszych lub większych) remontach, tak, aby dom nie niszczał. U nas tak mniej więcej to wyglądało. W międzyczasie, niespodziewanie, musieliśmy wymieniać dach. Ale to chyba tak jest, że czasem stare domy płatają figle (wespół ze starymi kasztanowcami w burzliwych okolicznościach...).

Jakie sprzęty zastaliśmy we wnętrzu warte zachowania?

W zasadzie żadne. Jest jedna szafa, w bardzo złym stanie, tak złym, że boimy się ją w ogóle ruszyć z miejsca (chyba nóżkę ma poważnie uszkodzoną przez tzw. czas). Szafa kiedyś pewnie stała w innym miejscu, bo nad nią w suficie tkwi pokaźny hak - taki jak do wieszania półtusz wieprzowych. Ambitnie planujemy podjąć kroki, aby ją uratować, ale nie wiemy czy się uda. I co gorsza, chcemy sami się za to zabrać :) I jeszcze nie wiemy jak - cenna będzie każda wskazówka. I jeszcze przy okazji zapytuję o opinię odnośnie tej pozycji: http://semper.istore.pl/pl,product,380791,konserwacja,mebli,zabytkowych.html . Czy warto ją kupić? bo cena trochę mnie powala.

Z tzw. małego agd po poprzedniej właścicielce pozostały (i oczywiście zostawiliśmy je) talerze, kieliszki, kilka kubeczków (wszystko jak najbardziej pochodzi z okresu ostatnich 30 lat), jedna miska i jeden półmisek firmy Villeroy&Boch (zapewne przedwojenne), kilkanaście wieszaków na ubrania, w tym dwa z napisami (wspominałam o nich tu), w stercie starych butelek na tyłach domu znalazłam dwa przedwojenne kieliszki do wina. Aaa, i kilka skrzyneczek (po materiale wybuchowym, z reklamą sklepu).

Co udało się dotychczas zrobić we wnętrzu domu?

Skupiliśmy się na głównej izbie: usunięcie linoleum i zgniłych desek podłogowych, które spoczywały na legarach, a te na ziemi. Wybraliśmy ziemię, wylewka z izolacją, na to płytki gresowe (mrozoodporne oczywiście), odkrycie pierwotnego sufitu (odkryliśmy wtedy, że nasz dom to grobowiec, krył w sobie kocie mumie). Sufit okazał się być ciemny - jak tabaka w rogu :) Widziałam gdzieś zdjęcia z wnętrza gospody w Gross Iser - tam też sufit był ciemny, więc zapewne ciemne sufity to standard kiedyś w tych okolicach. Muszę dodać, że potem sufit był pokryty farbką o kolorze różowawo - cielistym, a potem go zabito deskami.

tu widać tę farbkę na odkrytym suficie

a tu już bez farbki

Kolejny krok to skucie mokrych tynków - tak, tak, mokrych...od wilgoci. Zostawiliśmy na trzech ścianach gołe cegły - czas jeszcze pokaże, czy coś z tym jeszcze zrobimy. Na jednej ścianie jest świeży tynk, jeszcze go nie pomalowaliśmy. Przy piecu - niestety współczesnym, na ścianie położone są małe płytki i miejsce na lampę - jeszcze nie znaleźliśmy odpowiedniej, więc straszy goła żarówka :) A propos pieca: od rodziny dawnych właścicieli wiemy, że kiedyś w kuchni stał duży piec, na którym wygrzewały się dzieci :) I tyle. Aaa, usunęliśmy większość warstw farby olejnej z drzwi - okazały się pierwotnie pomalowane transparentną zieloną farbą. Co ciekawe, syn pana Oswalda, który urodził się i wychował w naszym domu, mówi, że za jego czasów drzwi nie były zielone! Wstępnie dobraliśmy się do framug okiennych - pierwsza warstwa też była zielona. I to tyle.

I co dalej z tą izbą :) ?

Wstawiliśmy stół (dostaliśmy go od znajomego z Rębiszowa), krzesła (drewniane, nawiązujące trochę wyglądem do zydli, mają ze 20 lat), łóżko (zwykłe, pojedyncze, trafiło do nas aż ze Szwajcarii :) ) i witrynę drewnianą z Jyska, i z sufitu dynda lampa, taka trochę jakby okrętowa z Ikei, i zegar z Jyska. I pożyczone od koleżanki z naprzeciwka krzesełko do karmienia małych dzieci.

tu stół jeszcze w sieni

tu młody siedzi na łóżku, a witrynę przywieźliśmy z naszego mieszkania

a tu obustronny zegar - polowałam na promocyjną cenę (35 zł)

nad młodą widać lampę - gdy znajdziemy bardziej wiejski żyrandol, lampa trafi do pokoju na górze

I czekamy na chwilę, gdy wpadnie nam w ręce niewielki kredens kuchenny. Najlepiej z okolicy. Stół zostanie. A reszta wyjdzie z czasem. Na pewno będą to sprzęty bardzo proste, bo już sam sufit wg mnie robi za dużą dekorację całego pomieszczenia. Pod zlew (jeszcze się nie zdecydowaliśmy co do jego wielkości, czy 1 czy 2- komorowy, z jakiego materiału) na pewno będzie osadzony na... stoliku (bez blatu). Z tej izby wydzielone jest jeszcze małe pomieszczenie - zapewne już w czasach powojennych - które nazywamy hydrofornią (wiadomo dlaczego). Tu wymarzyłam sobie duży, jednokomorowy zlew gospodarczy, tu będzie też lodówka (mała, biała, z naszego mieszkania). Tu będzie odbywało się mycie naczyń, przygotowywanie większych posiłków. Sufit zabijemy deskami, bo w tym pomieszczeniu jest w beznadziejnym stanie.

Co do reszty pomieszczeń i wielu kwestii, jak ogrzewanie, gdzie będzie finalnie łazienka, itp. itd. - te wszystkie tematy są przed nami i jeszcze nie mamy ostatecznych wizji. Zastanawiamy się też nad tym, czy w sieni zrobić podłogę kamienną - z wszechobecnych łupków, czy też położyć płytki, jak zagospodarować w przyszłości niewielkie pomieszczenie na parterze? na łazienkę za małe, a kiedyś to chyba był tu mini - warsztat. Tyle wątpliwości, pytań! Chyba każdy posiadacz starej chałupy i nie tylko starej tak ma, co?

A na koniec - oto jak kieliszki z Ikei nawiązują wyglądem do przedwojennych :)

a w kieliszku ? beaujolais nouveau, lubię je :)

p.s. a powyższe zdjęcie, wbrew tematowi posta, zrobione jest w naszym mieszkaniu :)

i znowu to samo, i znowu z niedzieli ...

2011-11-28T20:35:00.004+01:00

Uczestnik ostatnio pojechał do Przecznicy, aby wkopać kilka samodzielnie ukorzenionych krzaczorów. Miał robić sporo zdjęć z tego kopania. Zamiast tego przywiózł zdjęcia widoków z naszego (i nie tylko naszego :) ) ulubionego postoju między Grudzą i Janicami. Tym razem mgieł nie było, ale za to piękne chmury się pojawiły. Oto Karkonosze w chmurach !

p.s. i zachęcam do zapoznania się z blogiem: http://uranstop.blogspot.com/ dotyczącym planom poszukiwań złóż uranu w gminie Stara Kamienica.

Karkonosze na przedwojennych pocztówkach

2011-11-23T10:27:00.003+01:00

Kiedyś wspominałam o nieplanowanym i niespodziewanym zakupie kilkunastu przedwojennych pocztówek z Górami Izerskimi i Karkonoszami. Góry Izerskie już pokazałam ( tu ), przyszła teraz pora na Karkonosze. Poniżej kilka widoczków ze Śnieżką w roli głównej, następnie Kocioł Wielkiego Stawu i Śnieżne Kotły.

widoczne tutaj schronisko Prinz - Heinrichbaude już nie istnieje


a to jest moja ulubiona pocztówka :)

a tu widok na dawne schronisko nad Śnieżnymi Kotłami, obecnie mieści się w nim telewizyjna stacja przekaźnikowa

niedzielne widoki między Grudzą a Janicami

2011-11-18T07:03:00.001+01:00

Listopad dla mnie to miesiąc bardzo smutny. Drzewa robią się łyse, a otuliny śniegowej zazwyczaj brak. I tak jakoś smutno się nagle robi... Ale nie zawsze. Tę listopadową posępność ratują mgły: poranne, wieczorne i okołopołudniowe :) Wtedy świat wygląda baśniowo...poniżej parę widoczków niczym z mojej baśni :)

przecznickie plony, czyli nasz pierwszy lampion z dyni

2011-10-29T22:46:00.002+02:00

Pisałam już, że dynie nam obrodziły w Przecznicy, najwięcej było ozdobnych, ale wśród nich była ONA. Wielka, kulista dynia. I ciężka. Zważyłam ją - 6 kg, chociaż wydawało mi się, że była cięższa od naszej 1,5 - rocznej córki. Dzisiaj nastał jej dzień, a raczej wieczór :))

a tu zarys młodszego dziecięcia zainteresowanego dyniową lampą:)

Oddzieliłam pestki od miąższu, którego było dość dużo. Z części zrobiliśmy zupę dyniową (też pierwszy raz w życiu), część zamroziłam, a dobre pestki albo zjemy po wysuszeniu, albo zostawimy do wysiania na przyszły rok :)

A tu zdjęcie obrazujące wydłubane przeze mnie ilości miąższu i dobre pestki

Kolejne stare zdjęcie!

2011-10-26T21:58:00.002+02:00

Tym razem zdjęcie zrobione z okolic mostku - gdy z góry schodzi się w dół wsi.

...a kasztanowiec piękny i młody :)

a tak kiedyś wyglądał nasz dom!

2011-10-17T19:16:00.003+02:00

Rodzina pana Oswalda nawiązała z nami kontakt :)! Bardzo się z tego cieszymy! Dzięki uprzejmości wnuka (dziękujemy raz jeszcze!) pana Oswalda wiemy jak nasz dom wyglądał wcześniej!

zdjęcie zostało zrobione w latach 30./40. XX w.

Dach, widoczny na zdjęciu pamiętamy - został zniszczony podczas pamiętnej lipcowej burzy w 2009 r., Drzwi oraz stolarka okien od frontu też ta sama (tylko pokryta warstwami farby olejnej), drzwi do części gospodarczej oraz wrota stodoły też się zachowały - przynajmniej wszystko na to wskazuje. Wóz, taki jak ten na zdjęciu, po śmierci naszej poprzedniczki, stał z tyłu domu i się "ulotnił" niestety...Drzew przed domem nie zastaliśmy, obecny tynk jest szary i smutny... Teraz wiemy do czego dążyć przy odnawianiu domu!

p.s. okazuje się, że tytuł bloga jest chyba trafny - powoli staje się kroniką pewnego domu :)

to chyba ostatnia taka zieleń w tym roku

2011-10-16T23:24:00.004+02:00

Patrząc za okno lub wychodząc z domu, nie da się ukryć, że przyszły chłodne dni i pora szykować się do zimowej hibernacji :) Poniżej zamieszczam kilka zdjęć naszych jeszcze zielonych (wyglądały tak tydzień temu) roślinek które zadomowiły się na naszym murku na tyłach domu.

berberys, posadzony chyba w zeszłym roku

a tu młoda jarzębina

młodziutka kostrzewa wyrasta z mchu

jedyny owoc na pigwowcu

a tu podrzeń żebrowiec, jest chyba cały czas zielony

tegoroczna żurawina

A na koniec języcznik zwyczajny i owsica, zakupione za pośrednictwem Megi (wiosną planujemy sporo roślin zamówić...)

I to tyle... dynie częściowo zebrane, jedna z nich, gigantyczna, czeka na metamorfozę na koniec tego miesiąca...

p.s. Wiemy już jak wyglądał nasz dom przed wojną !

między podłogą a sufitem, czyli kim była Pauline (?) dla Oswalda ?

2011-10-10T23:15:00.003+02:00

Między podłogą a sufitem było to:

A tu zbliżenie na szczegóły:

A cóż to jest? nekrolog kobiety Pauline (??) Eckart, krewnej pana Oswalda. Może to była jego żona? Albo matka? Gdy poskładamy, w miarę możliwości, ten dokument w jedną całość, przetłumaczymy go. Może wtedy uda się ustalić więcej szczegółów...

Ciekawe, co jeszcze znajdziemy w plewach zalegających w przestrzeni między podłogą strychową a kuchennym sufitem...

list znaleziony w Querbachu nr 54 (wg przedwojennej numeracji) - ciąg dalszy

2011-10-05T21:33:00.010+02:00

Jakiś czas temu opublikowałam list znaleziony na naszym strychu, o tu . List ma cztery strony i jest w niezbyt dobrym stanie. Dzięki uprzejmości Przemka dysponujemy przepisanym z ręcznego pisma tekstem listu (jeszcze raz dzięki!). Prawdę mówiąc, zapomniałam o tym liście... Ale zmobilizowałam się i przetłumaczyłam tekst przedwczoraj w nocy, myśląc jednocześnie o Flinsie. Z pokorą przyjmę uwagi krytyczne, gdyż tłumaczem zawodowym nie jestem, za wszelkie niedociągnięcia niniejszym czytających przepraszam. W jednym przypadku nie mogłam znaleźć sensu w tłumaczeniu. Może ktoś dobry pomoże? Ten nieprzetłumaczalny dla mnie fragment podkreśliłam w tekście.

Co udało się odczytać z pierwszej strony? Niestety, bardzo mało, treści można domyślać się jedynie z fragmentów zdań. Pewne rzeczy to:

jest to list polowy napisany przez syna do matki (zaczyna się od słów „Liebe Mütter”) w dniu 19.03.1916 r. z nieznanej (nam) miejscowości. Miejsce odbioru Kowary*/Mirsk, Dolny Śląsk;
na samym początku listu syn – żołnierz- donosi, że znajduje się właśnie w okopach i pisze ten list;
jest piękny wiosenny dzień i latają jaskółki;

W dalszej części listu informuje, że (strona druga i dalsze):

„...roztrzaskane na podłodze. Cała ziemia jest poryta przez granaty, od wielu... granatów przeorana i przeryta.Wczoraj otrzymałem od Ciebie paczkę z masłem i serem wraz z listem. Sprawiło mi to ogromną radość...z domu...znowu nowe...Es ist wohl...teuer zu Hause und nicht viel zu kriegen, każdy jest ciekawy jak to się skończy. Napisałaś, że Bruno nie napisał od 15 tygodni. Gdzie on jest właściwie, to,że on nie pisze, nie świadczy najlepiej o jego uczuciu do żony, która tak długo się martwi, może chciałby do nas przybyć – mamy dużo prochu. Jestem przekonany,że cieszyłby się, gdyby otrzymał wiadomości od krewnych. Jak długo jest...ra** chora, należy mieć nadzieję, że jest już zdrowa. Czy jest jeszcze w dotychczasowym mieszkaniu czy jest już w Przecznicy?Piszesz, że nie będzie już więcej sera, nie jest to pierwsza zmiana. Czy adres do Richarda jest wciąż ten sam, muszę do niego znowu napisać. Miejmy nadzieję, że jest zdrowy. Dzisiaj otrzymałem pocztówkę z Rosji od Josepha Bre..., spotkał Sa... Herrmann i Paula Joppe***. W zeszłą sobotę ja i Alfred mieliśmy dużo szczęścia. Granat rozerwał nam ładownice, trafił tuż koło nas. Takie niebezpieczeństwo jest nawet tu, gdzie mieszkamy. Dzisiaj się żyje, jutro gnije, jak wielu przyjaciół i towarzyszy. Muszę teraz pozostać w nadziei, że list mój zastanie Cię w lepszym zdrowiu

pozdrawiam serdecznie

Twój Oswald

Miejmy nadzieję, że młode kozy są tam szczęśliwe****

Zatem to "nasz" pan Oswald był nadawcą :) Przeżył wojnę, gdyż potem był strzałowym w kopalni, zmarł w Niemczech w 1966 roku (tyle udało się nam "wydłubać" z sieci).

p.s. trzykropki w tłumaczeniu to brakujące słowa, frazy czy zdania. Czas zrobił swoje...

* o ile poprawnie zinterpretowałam niemiecką nazwę "Schmiedeberg"

** jest to końcówka imienia żeńskiego

*** być może mieszkańcy Przecznicy?

**** zapewne jest to odniesienie do nieznanej nam informacji z listu matki, o losie kóz, pewnie wzmianka o tym, że sera już nie będzie, może też się z tym wiązać

sezon na dynie rozpoczęty!

2011-10-02T23:06:00.001+02:00

Zapowiada się na to, że zbiór dyń będzie spory. Poniżej skromny przedsmak dyniowego szaleństwa !

p.s. poza tym, trochę jednak wstyd milczeć bity miesiąc...:)

ponoć był to najcieplejszy dzień w roku

2011-08-30T21:47:00.000+02:00

27.08.2011 r.

zielono!

2011-08-29T21:14:00.004+02:00

Całkiem niedługo miną 3 lata, odkąd jesteśmy posiadaczami starej chałupy, a dom cały czas odkrywa przed nami swoją przeszłość. Okazuje się, że drewniane detale domu pierwotnie miały zielony kolor. Dotyczy to, z tego co na razie udało się nam ustalić, drzwi wejściowych, framug okiennych, parapetów oraz drzwi do głównej izby. Planujemy dotrzeć do pierwotnej warstwy tych detali i zachować ich oryginalny kolor i wygląd.

Wygląda na to, że pan Oswald lubił zielony kolor :) Poniżej parę zielonych przykładów:

jedno z okien z zielonym parapetem


framuga i drzwi kuchni z widokiem na sień

Okazuje się, że drzwi kuchenne wraz z framugą mają na sobie z sześć warstw białej farby olejnej oraz w dolnej części jest jedna warstwa zielonej olejnej.

w końcu pierwsza zielona warstwa!

na framudze zachowały się zapiski stolarza

Jak już jesteśmy w zielonym klimacie, pokażę winobluszcz, który posadziliśmy przy jednej ze ścian chałupy (prawdopodobnie w tym miejscu stał kiedyś wychodek):

Dobków artystyczny, czyli sierpniowe warsztaty

2011-08-29T11:04:00.001+02:00

Dobków to niewielka wieś, położona w sercu Gór Kaczawskich. Jest niezwykła - funkcjonuje w niej ekomuzeum rzemiosła (więcej info o ekomuzeum tu) W ostatnią sobotę, tj. 27 sierpnia w Dobkowie odbyły się Kaczawskie Warsztaty Artystyczne - oprócz występów wokalnych i satyrycznych różnych artystów z okolicy, wystawione były stoiska z rękodziełami miejscowych twórców, odbywały się warsztaty lepienia z gliny (pozdrowienia dla Łukasza T.!), zwiedzać można było świeżo otwarty dla większej publiczności stary dom, w którym prezentowane było, m.in. na zdjęciach, życie codzienne pierwszych, powojennych mieszkańców Dobkowa. Z innych atrakcji muszę bezwzględnie wymienić pokaz wybuchu wulkanu (wszak Dobków leży w Krainie Wygasłych Wulkanów), przygotowany przez studentów geologii UJ. Nie byliśmy na Warsztatach do końca i ominęło nas jeszcze parę innych atrakcji.

Poniżej kilka zdjęć z imprezy :)

plakat z imprezy

ozdoba przy wejściu do wiejskiej chaty z ekspozycją :)

jedno z pomieszczeń na parterze wiejskiego domu

a tu jeden z pokoi na piętrze z przepięknym piecem

Pokaz wybuchu wulkanu cieszył się sporym zainteresowaniem:

młody pokazem był zafascynowany!

Było pięknie...

...było też strasznie!

młody przeszedł na imprezie wyraźną metamorfozę ;)

A w sąsiedztwie, tuż obok, "remontuje się" piękny szachulcowy dom:

gadzi park w Szklarskiej Porębie, czyli relacja z rodzinnej wycieczki

2011-08-21T10:41:00.004+02:00

Zacznę od początku. A początek jest taki, że nagle, na trasie Wrocław- Jelenia Góra, gdzieś od Kaczorowa począwszy, na wielkich wszelakich powierzchniach pojawiły się reklamy dinoparku, zlokalizowanego w Szklarskiej Porębie. Jeżdżąc tą trasą x - razy mieliśmy okazję oswoić się z tą informacją. Młody też :) Po zakończeniu rehabilitacji w Świeradowie- Zdroju, gdy zażywaliśmy relaksu w naszej przecznickiej chałupie, zapadła decyzja: jedziemy z potomstwem do gadziego parku! Wcześniej rzuciłam pobieżnie okiem na stronę tego przybytku, ale prawdę mówiąc, bez szczególnego wgłębiania się w detale. Ruszyliśmy do Szklarskiej, zaparkowaliśmy w centrum i zaczęliśmy wypatrywać drogowskazów. Daremnie. Dodam, że oprócz głównej ulicy i trasy na Szrenicę, za bardzo nie orientujemy się w topografii miasteczka. Przy okazji konsumpcji boskiej pizzy w pewnym lokalu zapytaliśmy o namiary do dinoparku - uprzejmy pan orzekł, że to ok. 1,5 km drogi i wskazał, gdzie iść (trzeba zejść z głównej, w stronę Domu braci Hauptmannów), po drodze minęliśmy przystanek dinobusa. Gdy zeszliśmy z głównej ulicy, drogowskazy zaczęły pojawiać się jak grzyby po deszczu i okazało się, że nie 1,5 km tylko 2,5 km dzieli nas od gadziego przybytku! Przyznam, że nie bardzo chciało się nam wracać po samochód (obżarci pizzą, postanowiliśmy spalić kalorie). Młoda kokosiła się na biodrowym nosidełku w objęciach Uczestnika. Jak dla mnie - miałam dość tej dłuugiej, jak się okazało, trasy. Po drodze zwiedziłam wraz z młodą Dom Hauptmannów. Potem próbowałam dogonić Uczestnika i młodego - dogoniłam ich już w dinoparku. Dobra, teraz garść konkretów: bilet dla osoby dorosłej kosztuje 18 zł, dla dziecka (dzieci do metra wzrostu nie płacą) kosztuje 14 zł. Kupiliśmy w sumie 3 bilety i co za nie mamy? ano, bezpłatny placyk zabaw, o taki:

No, dobra, co jeszcze mamy w cenie biletu? Spacerek po parku, gdzie towarzyszą nam prehistoryczne gady, o takie:

Wśród gadziej ferajny, nie wiedzieć czemu, niczym upiór z czwartego wymiaru, pojawił się mamut i dwóch przedstawicieli H. sapiens neardentalensis (sądząc po twarzach).

Reszta atrakcji w parku, tj. nadmuchiwane zjeżdżalnie, mini park linowy, są płatne (ceny jak w dużym mieście za podobne atrakcje). Jest jeszcze kino 5D, sklep z zabawkami i coś w rodzaju restauracji - wiadomo, płatne. Młody pohasał przez płatne 15 minut na dmuchanych zjeżdżalniach, przebiegł gadzią ścieżkę i wyszliśmy. Jako, że trasa od centrum do dinoparku jednak dała nam w kość (mi szczególnie), zdecydowaliśmy się na skorzystanie z usług dinobusa (bilety dla dorosłych po 5 zł, dla dziecka pow. metra wzrostu 4 zł) Fajnie się jechało:). Okazało się, że koło stacji PKP Szklarska Poręba Średnia znajduje się dość spory parking dla odwiedzających gadzi przybytek (ciekawe czy też płatny?). Szkoda tylko, że w mieście nie ma żadnej informacji o nim. Chyba, że jest - ale widoczna dla turystów przyjeżdżających od strony Jeleniej Góry, a nie od strony Świeradowa- Zdroju.

Reasumując: jestem zawiedziona gadzin przybytkiem, za mało atrakcji w cenie biletu. No i ten brak oznakowania w mieście...

...i jeszcze portret kolejnego potomka w przecznickiej kuchni

2011-08-17T20:31:00.001+02:00

Tym razem młody, niestety bez chuściny i kwiecistego wdzianka;)

portret młodej damy z samolotem linii brytyjskich w kuchni przecznickiej

2011-08-16T22:08:00.003+02:00

...Wbrew pozorom, nie będzie to przedwojenne zdjęcie jednej z mieszkanek Przecznicy. Wręcz przeciwnie - całkiem świeże zdjęcie (z 14.08.2011 r.) całkiem młodej damy z całkiem nowego pokolenia (rocznik 2010) w nie całkiem wyremontowanej naszej przecznickiej kuchni :)

p.s. Już niedługo w Dobkowie, koło Wojcieszowa odbędą się po raz kolejny Kaczawskie Warsztaty Artystyczne (więcej info tu ), zawsze o nich zapominam, ale może w tym roku będzie inaczej :)

blogowe wyróżnienie, part two

2011-08-16T18:50:00.010+02:00

Ano, powróciłam do wirtualnej rzeczywistości i spieszę dokończyć temat. Wyróżnienie, jak w tzw. międzyczasie się okazało, nasz blog otrzymał również od Megi. A tak wygląda znaczek wyróżnienia:

Niniejszym jest mi bardzo miło:) Trudno jest wybrać blogi, które chciałabym wyróżnić - bardzo lubię te, które obserwuję jawnie i zajadle:) (vide: kolumienka po prawej stronie), ale najbardziej lubię zaglądać tam, gdzie jest mi najbliżej - czyli zmagających się z remontem starego domu (mam tu na myśli sąsiadów z K czyli ZiŁ, kolejnych sąsiadów, którzy lada moment wprowadzą się do swojego starego - nowego domu czyli Anandy i małżonka, dalszych sąsiadów z Gór Kaczawskich czyli Przemka oraz z Nawojowa Łużyckiego, Śledzibowców i jeszcze dalszej sąsiadki z Wonnych Wzgórz), oraz pokazujących piękno przyrody i nie tylko (tak tak, to o Tobie Megi:), o sąsiedzie Marcinie z drugiej strony Tłoczyny jak sądzę:) oraz Krkonosu). Nie będę wypisywać wszystkich blogów wszyćkie lubię :))!!!

Zauważyłam, że istnieje zwyczaj, aby przy takim blogowym wyróżnieniu napisać 7 rzeczy o sobie. Hmm, nie wiem co mogłabym napisać? wydaje mi się, że sporo informacji na blogu przemycam - może jakieś sugestie?
Aktualizacja z 17.08.2011 r. :
cokolwiek przemyślałam temat 7 grzechów głównych i może jednak publicznie się wyspowiadam:) :
1. Lubię piwo, zwłaszcza w upalne dni i/lub przy pracy fizycznej na powietrzu. Ostatnimi czasy głównie czeskie :)
2. W czasach licealnych miałam kilka ksywek, ale najbardziej pamiętna to "Łysa" (od mojej fryzury)
3. Jakoś długo nie mogłam uwierzyć w to, że w pewnym momencie stałam się dorosłym człowiekiem. Tak zwaną "dorosłość" poczułam dopiero wtedy, gdy zostałam mamą. A wcale nie byłam jakoś mocno młoda.
4. Uwielbiam jeść! moje poranne drugie (bo pierwsze do łazienki) kroki kieruję wprost do lodówki:) zapewne żywot zakończę kiedyś jako potwornie pękata osoba i dzieci będą musiały same dokonać kremacji mojego ciała podpalając chałupę (jak w filmie o tym, co kąsało niejakiego Gilberta)
5. Miewam prorocze sny. Serio, serio.
6. Boję się...żab! Wiem, że to irracjonalne, ale nie mogę do końca tego lęku przezwyciężyć. Mój ojciec też tak ma :)
7. I cóż jeszcze? jestem z sekcji archeo z uprawnieniami. Zawód jak każdy inny, czasami usłany prastarymi kośćmi.

I finito - uff .. nie bolało

No i na koniec, w związku z tym, że ten wpis jest super hiper osobisty, pozwolę sobie na wklejenie linka do jednego z moich ulubionych amerykanskych...http://www.youtube.com/watch?v=B7Ske2eKX2g&ob=av2e

blogowe sprawy, czyli nasza pierwsza nagroda!!!

2011-08-06T11:32:00.003+02:00

Ha! nasz blog został wyróżniony przez pewne sympatycznie trio . Niniejszym czujemy się zaszczyceni :)! w związku z tym, że od już za chwilę przez bity tydzień nie będziemy mieć dostępu do sieci, rozwinę temat nagrody w kolejnym wpisie za niedługi czas:)

z dzienniczka początkującego ogrodnika, czyli jak dynie przysłoniły nam świat

2011-07-24T16:24:00.004+02:00

Dynie i cukinie rozszalały się w naszym kąciku warzywnym. Trudno uwierzyć, ale w miejscu, które teraz zajmują znajduje się grządka z marchewką, pietruszką i lubczykiem, koło grządki są trzy małe krzaczki borówki amerykańskiej oraz trochę wysianych słoneczników. Aaa i jeszcze krzaczek mięty cytrynowej. Szalone dynie przysłoniły wszystko! Wszystko wskazuje na to, że na urodziny* będę mieć oryginalne lampy dyniowe ;) Poniżej dyniowy gaj przecznicki w obrazie, zdjęcia świeżutkie - Uczestnik właśnie powrócił z chałupy...

* urodziny przypadają na przeszczepione na polski grunt święto duchów wszelakich

trochę romantyzmu, czyli izerski zachód słońca

2011-07-21T10:26:00.004+02:00

Wiem, że teraz nastały deszcze, ale na przekór tego, co widzę za oknem i o czym czytam w internecie, przedstawię nasze Słońce (bo ponoć po deszczu zawsze wychodzi słońce, czy jakoś tak mówi porzekadło). A dokładniej, zaprezentuję zachód naszej gwiazdy w izerskich okolicznościach przyrody. Z pewnością zjawisko jest romantyczne (ach! och!), trochę naiwne i do pełni kiczu brakuje pozującego ryczącego jelenia :)ale za to gdzieś na jednym ze zdjęć widać będzie młodego;). Zdjęcia, robione ręką Uczestnika, przedstawiają zachód słońca w Rębiszowie 14.07.2011 r. Zatem zapraszam na romantikę !

Tu widok na Stóg Izerski, mniej więcej w tym miejscu mam zrobione zdjęcie profilowe

po prawej na horyzoncie odznacza się pagór z zamkiem Gryf

tu Gryf jest już na środku:)

jelenia brak, ale za to jest młody:)

A na koniec coś, co zauważyłam po 7 latach bywania w okolicach tego obiektu, czyli pozostałości napisu na fasadzie sklepu w Rębiszowie (naprzeciwko stacji PKP):

uwielbiamy naszą chałupę!

2011-07-19T10:42:00.007+02:00

Uwielbiamy nasz stary domek! gdy jesteśmy w mieście, ciągle o nim myślimy, gdy jesteśmy w domku, ciągle znajdujemy coś do roboty. I tak cały czas :) Ostatnio postanowiliśmy, że będziemy bardziej się cieszyć pobytem w chałupie i w Przecznicy. Zaczęliśmy od wzniesienia toastu z kieliszków...pana Oswalda! Tak, tak, jakimś cudem dwa przedwojenne kieliszki do wina uchowały się w naszym obejściu. Ale znalezienie ich nie było oczywiste, tzw. nie znajdowały się we wnętrzu domu, np. w jakiejś szafce czy na strychu. Rzecz działa się ze dwa lata temu, gdy porządkowaliśmy teren na tyłach domu. Pod jednym z drzewek na naszej działce odkryłam śmietnik - kupa butelek po occie, a wśród nich leżał sobie jeden przedwojenny kieliszek do wina. Pokazałam z triumfem znalezisko Uczestnikowi - a on mi na to żartobliwie: "Tylko jeden?". Znowu pochyliłam się nad się kupą starych butelek i z niedowierzaniem wyjęłam kolejne naczynie na porcję wina:) Więcej nie znalazłam, poniżej kieliszki w pełnej krasie:

a tu z daleka, na naszym " stoliczku":

Niesamowite uczucie, że przedmioty te znowu pełnią swoją funkcję! I świadomość, że pił z nich pan Oswald! Swoją drogą, zastanawiam się co skłoniło powojennych właścicieli do wyrzucenia kieliszków - może nie podobały się, bo mają grube ścianki i są, w porównaniu do kieliszków powojennych, toporne w wyglądzie? Nieważne. Ważne, że się znalazły i znowu służą :)

Przed samym wyjazdem z chałupy zrobiliśmy sobie krótki spacer pod Tłoczynę:


Uczestnik niesie z przodu Jagodową Panienkę, młody bieży obok:)

Następnym razem młodą zapakujemy do nosidła na plecach i wdrapiemy się na Jelenie Skały:)

kuracjuszem w Świeradowie - Zdroju być!

2011-07-18T18:35:00.004+02:00

Tak, tak, przez pierwsze dwa tygodnie lipca zażywałam kuracji w Świeradowie - Zdroju :) Nie byłam kuracjuszem w 100 %, bo na zaordynowanie przez lekarza zdrojowego zabiegi codziennie dojeżdżałam z Rębiszowa i obce są mi sławetne potańcówki i inne atrakcje sanatoryjno - kuracyjnego pozabiegowego żywota:)

Ale do rzeczy. Świeradów - Zdrój, jak źródła pisane donoszą *, znany jest jako uzdrowisko już od połowy XVIII w. Znany był i jest z trzech, charakterystycznych dla niego kuracji, tj. kąpieli świerkowych, zabiegów borowinowych oraz zabiegów z użyciem lokalnych, odkrytych w 1933 r. źródeł radoczynnych. Z wyżej wymienionych atrakcji miałam okazję poznać kąpiele świerkowe oraz okłady borowinowe (a co to jest borowina? info tu ). Codziennie rano stawiałam się przed kolejnymi salami zabiegowymi i miałam okazję poobserwować współkuracjuszy. Średnia wieku oscylowała gdzieś między 55 a 65 rokiem życia, zdarzały się sporadycznie osoby młodsze (wiek szacowałam na tzw. oko:)), dość dużo osób było starszych, przeważała piękna i jak się okazuje, słaba płeć. W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że Świeradów - Zdrój to miasteczko pełne starszych ludzi z całej Polski i nie tylko (zdarzali się zachodni i wschodni sąsiedzi). Rytm zabiegów wyznacza tykanie budzika, nastawianego na określony czas, przy każdym zabiegu. Dość pisania, pora przedstawić Świeradów - Zdrój!

Zacznę od kąpieli świerkowych. Kuracja polega na moczeniu się przez określony czas w wannie wypełnionej wyciągiem kory świerkowej i wody, wygląda to mniej więcej tak:


tak wygląda kąpiel świerkowa

a tu wystają moje stopy

Nie muszę dodawać, że woda jest gorąca i człowiek wychodzi z takiej wanny zrelaksowany:) Kąpiele świerkowe odbywają się w "Goplanie" - poniżej foto z informacjami.

Kolejna specjalność świeradowskiego uzdrowiska to zabiegi borowinowe - odbywały i odbywają się w tym oto budynku, nieopodal "Goplany":

a to zachowany chyba ? secesyjny witraż we wnętrzu Zakładu Borowinowego

Zabiegi borowinowe polegają na obłożeniu wskazanego przez lekarza odcinka kręgosłupa (lub innej części ciała) gorącą borowiną. Ja tak miałam i był to najprzyjemniejszy zabieg, zawsze żałowałam, że się kończy :) Zdjęć nie mam, bo do kabiny wchodzi się jedynie z kluczykiem do szafki z ubraniami i ręcznikiem. Aaa, kiedyś borowinę pozyskiwano z tzw. Hali Izerskiej (czyli Łąki Izerskiej, w pobliżu nieistniejącej już wsi Gross Iser), obecnie borowina jest sprowadzana z Pomorza, z okolic Kołobrzegu.

W Świeradowie - Zdroju znajduje się pięknie zachowany (pomimo pożaru w latach 70. XX w.) Dom Zdrojowy z halą spacerową, zbudowany u schyłku XIX w., poniżej zamieszczam kilka ujęć:

nie mam pewności czy właśnie nie z tej wieży można było obserwować świeradowskie widoki w czasach przedwojennych

widok na fragment hali spacerowej z nieodłączną agawą :)

wnętrze hali, na lewo od głównego wejścia

a tu widok na halę na prawo od głównego wejścia

a tu zbliżenie na malowidło, ja tam się nie znam, ale wygląda na secesję

a tu wyglądająca również na secesję krata w lewym skrzydle Domu Zdrojowego

fontanna znajdująca się przy bocznym wejściu do Domu Zdrojowego

...oraz agawa, których jest sporo przed Domem Zdrojowym

Tak, i ja tam byłam, w kąpieli świerkowej się moczyłam, a co widziałam, to opisałam i sfotografowałam :) Polecam:)

* Góry Izerskie, red. M.Staffa, SGTS, t.1, s.105-108, 1989

sezon ogniskowy trwa!

2011-06-19T18:56:00.002+02:00

Wczoraj, przy dość wietrznej pogodzie udało się nam rozpalić mini ognisko na tyłach naszej chałupy. Pieczone produkty były pyszne! Nawet młoda przejawiała nimi zainteresowanie (które zbyliśmy bułką, bo młoda wszak młoda jest:)), poza tym udało się nam spędzić w końcu we czwórkę noc w naszym domu (dotychczas ze względu na młodą, nocowałam w innym, bardziej dostosowanym do pielęgnacji malucha, domu). Pobyt w naszej chałupie, choć krótki, był nad wyraz sympatyczny:))

Zerwałam naręcze kopru z naszej rabaty warzywnej-okazuje się, że na tej kamienistej ziemi warzywa rosną jak szalone!

młody waruje przy kiełbaskach

Ech, jakoś tak personalnie będzie-dzisiaj rano młoda usiłowała mnie udusić, co uwieczniał z okna kuchni Uczestnik:

dziecko dusi matkę-świat na głowie stoi!!

spacer z Rębiszowa do Przecznicy (via Mlądz) w słowie i obrazie:)

2011-06-06T10:12:00.005+02:00

Miniony tydzień spędziliśmy w Rębiszowie i Przecznicy - wiejskimi klimatami oraz kokoszeniem się na łonie rodziny rozkoszowałam się ja oraz nasze potomstwo. Pewnego dość ciepłego popołudnia stwierdziłam, że zrobię sobie z młodą spacer do Przecznicy, tam wyplewię co nieco warzywniak i wrócę. Miała to być skromna zaprawa na dalsze piesze wędrówki po górach, na jakie mam nadzieję, wybierać będziemy się latem. Młody pozostał w Rębiszowie i zgłębiał tajniki karmienia królików:)

No i ruszyłam, zaopatrzyłam nas obie w zapas wody i wio! Wybrałam drogę, trochę opłotkami, przez Mlądz. Poniżej trochę zdjęć z widoczkami (niestety, robiłam je ja i do tego najprostszym i wiekowym aparatem cyfrowym, więc nie będzie to niestety jakość fotek Uczestnika):

widok na Tłoczynę z bocznej rębiszowskiej drogi

a tam gdzieś jest Przecznica - widać, że nasza wieś leży już w górach

a tu jeszcze rzut okiem na Stóg Izerski

Pogoda na wyraz dopisywała, młoda zasnęła w wózku, jednym słowem - było cudnie!
Poniżej kilka fotek już z Mlądza:

Przecznica już blisko!

jedna z dróg z Mlądza do Przecznicy

tym pojazdem wieziona była młoda

Doszłyśmy do naszej chałupy, zajęło nam to godzinę z haczykiem, byłam bardzo spragniona i dziękowałam Niebiosom (i Uczestnikowi) za półlitrowe opakowane napoju izotonicznego, które znalazłam w kuchni :) ! Wyplewiłam to, co miałam wyplewić, uwieczniłam na zdjęciach 2 wieszaki na ubrania, które pozostały zapewne po przedwojennych właścicielach i jestem pewna, że przynajmniej jeden z nich należał do pana Oswalda (vide: tutaj ). Oto one:

wieszak pochodzi z domu mody dla panów i młodzieńców z przedwojennego Wrocławia

Młoda po przebudzeniu była bardzo zadowolona:

tu młoda siedzi w przecznickim wózku:)

Zbliżała się 19 godzina, więc wybrałyśmy się w drogę powrotną - tym razem przez cały Mlądz, bez polnych skrótów. Poniżej kilka zdjęć dokumentujących ciekawostki z drogi powrotnej ( i ta trwała 1,5 h):

to drzewko rośnie przy ruinach dużego budynku w Przecznicy (przy głównej drodze)

mlądzki słup pod napięciem

A na koniec - potrzeba matką wynalazków!

widok z miejsca, którego nie było w Wersalu...

2011-05-27T22:56:00.001+02:00

Wiem, że bardzo przyziemny tytuł :) ale rzeczywiście z naszej toalety mamy m.in. taki (na razie) widok:

to jest łącznik między bryłą domu a stodołą

A tu jeszcze zdjęcie jedynego pokoiku na górze:

P.S. A tak w ogóle to te zdjęcia bardzo mi się podobają:)

majowe życie...i śmierć

2011-05-24T21:22:00.008+02:00

Okazało się, że majowy atak zimy nie wyrządził naszym roślinkom zbyt wiele szkody. Obawialiśmy się, że
co delikatniejsze okazy nie przeżyją. Poniżej kilka dowodów majowego życia w naszym obejściu:

borówka amerykańska, posadzona parę tygodni temu

a to młody buk :)

a tu wschodzi kolendra, niedawno posiana

jeszcze trochę i będą czerwone porzeczki :)

Poniżej nasze trawy:

kostrzewa sina kwitnie-jest nadzieja na własne nasiona!

...i ogrodowy potwór:)

A teraz przyszła pora na ...śmierć! Zdjęcie poniżej ukazuje moment wyjścia motyla z kokonu - jest to piękna i ulotna chwila! Niestety, nie było to tak, że Uczestnik specjalnie warował koło kokonu z aparatem i czyhał na tę piękną chwilę. Po prostu motyl wybrał sobie bardzo niefortunny moment na objawienie światu swojej dorosłej postaci - wszystko wskazuje na to, że nie przeżył majowego ataku Buki...

motyl nie przeżył-jest cały czas w tej samej pozycji, ani drgnie...:(

list znaleziony w Querbachu nr 54 (wg przedwojennej numeracji)

2011-05-23T21:31:00.004+02:00

Okazuje się, że nasz strych, pomimo wymiany dachu, jest nadal kopalnią pamiątek po dawnych mieszkańcach. Otóż Uczestnik tym razem znalazł - w tym samym miejscu, co wcześniejsze pamiątki- list. List napisany został 19.03.1916 r. i zaczyna się od słów "Liebe Mutter". Niestety nie potrafię odcyfrować całej jego treści, być może napisał go do matki syn z frontu? (tak sobie gdybam).

izerskie zjawiska pogodowe

2011-05-22T22:23:00.003+02:00

Uczestnik miał okazję oglądać z okien naszej chałupy dwie burze, które miały miejsce 19. i 20. maja. Drogi i dróżki zamieniły się w potoczki, a z niebios spadł grad. Poniżej fotorelacja:

upamiętnienie kolejnej ofiary okolicznych lasów

2011-05-18T09:03:00.002+02:00

Ta osoba zginęła nieszczęśliwie podczas zwózki drzewa (jeśli dobrze zrozumiałam napis), o pomniczku ktoś pamięta...

pozostałości po ataku Buki

2011-05-08T15:17:00.002+02:00

Tyle pozostało na tyłach domu po niedawnym ataku Buki. I ucierpiał winobluszcz, bluszcz i jabłonka (posadzone w ostatnim tygodniu kwietnia) :(

gdzieś w okolicznych lasach...

2011-05-04T20:57:00.001+02:00

...znajduje się kamień upamiętniający zabicie myśliwego Johannesa Klamta przez kłusowników. Zabójstwo miało miejsce w XIX w. (dokładnego roku już nie pomnę). Oto kamień:

Przecznica on line

2011-05-03T14:06:00.002+02:00

Autorką zdjęcia jest Agnieszka - sąsiadka z naprzeciwka - jak widać:))

mały ślad...

2011-05-02T20:17:00.003+02:00

...po piekarni i sklepie kolonialnym...

pozostałości tego napisu znajdują się na domostwie powyżej naszej chałupy

krótka relacja z ostatniego pobytu w chałupie

2011-05-01T10:25:00.002+02:00

Byliśmy kilka dni, w trakcie których Uczestnik dokończył ogrodzenie działki, wkopaliśmy trochę roślin, ogarnęliśmy nieco obejście z zewnątrz i wewnątrz (znalazłam zapomnianą już suszarkę do naczyń!), wietrzyliśmy chałupę, zdaliśmy sobie sprawę z tego, że okna jednak trzeba szybciej wymienić niż zakładaliśmy i w ostatni dzień cieszyliśmy się nic-nierobieniem (powiedzmy...). Ach, jeszcze odwiedziliśmy znajomych (szczerze zazdroszczę znajomym przepięknej kamienno-ceglanej piwniczki ze studnią w stodole!) i przy okazji poznaliśmy dość dobrze Giebułtów:), sporo czasu spędziłam z dziećmi u sąsiadki naprzeciwko (ciacho było pyszne!), no i tak jakoś zleciało:) Robiliśmy jeszcze parę innych rzeczy, ale to rodzinno-świąteczne sprawy:)

Poniżej trochę różnorodnych zdjęć z pobytu:


kwitnie mój pigwowiec! wkopaliśmy go do gruntu jesienią

to zwierzątko to nieszkodliwy zaskroniec, najpierw zwizytował obejście sąsiadów, potem trafił do nas, a potem gdzieś śmignął w krzaki:)

a to widok na Izery na trasie Rębiszów-Mirsk

A na koniec obrazek ilustrujący nocne życie Uczestnika w Przecznicy-dużo się działo, jak widać:)

Byłabym zapomniała-odwiedziliśmy również sąsiednią wieś, oto dowód :)

I to tyle :)

Sprengmeister w Querbachu, czyli skrzyneczka pana Oswalda?

2011-04-30T15:08:00.005+02:00

Niedawno, dzięki uprzejmości twórcy tej strony (dziękujemy!) dowiedzieliśmy się, że prawdopodobnie ostatnim przedwojennym właścicielem naszej chałupy był strzałowy w kopalni bazaltu* Oswald Eckart. Piszę "prawdopodobnie" bo pewności nie mamy, ale znaleźliśmy w naszej chałupie coś, co wskazuje na to, że być może jednak pan Oswald mieszkał w naszym domu. To "coś" to skrzynka po materiale wybuchowym (??).

Oto ona:

* sprawdziłam na stronie kopalni bazaltu w pobliskim Rębiszowie, że przedsiębiorstwo istnieje od 1925 roku

tęskno no!

2011-04-24T22:10:00.001+02:00

Widok betonowych dzieł ludzkich rąk męczy. Niedługo nastąpi sycenie zmysłów górską wsią...Póki co-widok na kolejną świętą górę z drugiej czyli na Ślężę z Raduni:

patrzyliśmy na Ślężę 26 lipca 2008 r.

o wielkanocnych obyczajach raz jeszcze

2011-04-20T07:55:00.003+02:00

Przez pierwszych kilkanaście lat życia mieszkałam na pograniczu śląsko-górnołużyckim, dla niewtajemniczonych w historyczną topografię: mieszkałam w południowo-zachodniej części województwa dolnośląskiego. Dopiero po zamieszkaniu dziesiątki kilometrów dalej, zaczęłam interesować się przeszłością tej niewielkiej części Polski. Tak często chyba bywa:). Moim marzeniem jest nauczenie się języka górnołużyckiego:) (dla ciekawych tu zajawka wirtualnych lekcji).

Ostatnio znalazłam w Sieci stronę, co prawdą poświęcona Chociebużowi (Cottbus), ale przytaczającą szereg obyczajów dolnołużyckich. Dolne to nie to samo co Górne, ale bardzo bliskie:). Na stronie można znaleźć też obyczaje wielkanocne, proszę są tu I jeden szczegół jest taki sam, jak w dawnych obyczajach izerskich (myślę, że można tu uogólnić, że są to obyczaje wschodniej części Górnych Łużyc), a mianowicie obdarowywanie jajkami i bułką :) Dla porównania wpis o obyczajach w Izerach tu

A może reaktywować ten zwyczaj ;) ?

Ciekawe jaka będzie pogoda w Wielki Piątek :) ?

Z okazji Świąt Wielkiej Nocy smakowitych jaj wszystkim życzę!!

p.s. a tu i tu parę słów o Górnych Łużycach

skrzyneczka znaleziona w stodole

2011-04-18T09:12:00.002+02:00

Przy okazji poszukiwań całkiem innych zdjęć, znalazłam fotki skrzynki, którą odkryliśmy już dawno temu w stodole. Właśnie uświadomiłam sobie, że jednak parę przedmiotów pozostało po przedwojennych właścicielach. Oto ona - skrzyneczka z reklamą sklepu :)

I na koniec nie mogę sobie odmówić wrzucenia paru zdjęć Tłoczyny (znowu!) i widoku z Jelenich Skał w dwóch wersjach:)

widok z Jelenich Skał-tu w technice HDR

przyczynek do kupna domu

2011-04-15T13:34:00.002+02:00

...oto bezpośredni Sprawca tego, że ruszyliśmy zadki i staliśmy się właścicielami domu w Przecznicy. Żeby nie było - lojalnie najpierw szukaliśmy w Grudzy - tak jak znak z lasu nam wskazał :) Niestety, oferty dla nas nie było, ale kto wie? może kiedyś:)?

kolory bardzo wyblakłe, napisy w związku z tym też: Gruss aus Birngrutz;i podpisy szczytów karkonoskich (Śnieżka, Mały Szyszak, Śnieżne Kotły)

Historię znalezienia tego drobiazgu już gdzieś opisywałam, przytoczę (okazało się, że Uczestnik zapomniał o tym, że początkiem właśnie było TO) Latem 2008 r. podczas łażenia po Lesie Rębiszowskim za grzybami, natknęłam się na stare wysypisko śmieci, gdzie błyskał fragment porcelany. Z wrodzonej ciekawości (spotęgowanej zawodem) pochyliłam się nad porcelanką i zaraz obok znalazłam drugi fragment, idealnie pasujący... Parę miesięcy później kupiliśmy dom położony kilka kilometrów od Lasu Rębiszowskiego :)

niby nic...

2011-04-10T23:03:00.001+02:00

Co można zrobić w obejściu przecznickim, gdy perspektywa (finansowa) większego remontu rysuje się nieco mgliście? Ano można wiele rzeczy zrobić. Na przykład wyrównać ziemię, tam gdzie tego wymaga, zbierając skrupulatnie wszelkie kamienie, w które ziemia obfituje, można wydzielić mały warzywniak i sypnąć tam nasionami różnych jadalnych i pożytecznych roślin, można również na skarpie ułożyć z kamieni schodki dla małych stópek potomstwa. Też można wstawić nową szybę w oknie strychowym (miejscowe łobuziaki wytłukły wcześniejszą), można usuwać za pomocą opalarki pokłady olejnej farby zalegającej na pięknych przedwojennych drzwiach i framudze. Wiele można...Takie pozornie niepozorne prace razem dadzą duuuży efekt :) I tyloma rzeczami zajmował się Uczestnik :)

Oczywiście dbamy też o estetykę wnętrza chałupy:

współczesna replika wczesnośredniowiecznego naczynia wisząca na zapuszczonym (jeszcze) piecu :)

Nie może też zabraknąć widoku na Karkonosze (na odchodne):

na tym zdjęciu ukryty jest pewien znajomy dom

nasza góra, nasza wieś

2011-04-09T16:25:00.004+02:00

Nie chce mi się pisać dzisiaj. Niektórzy piszą dużo, inni za dużo, więc dla równowagi ja nic. Prawie nic :)

Poniżej Tłoczyna (Scheibenberg), która góruje nad Przecznicą, o górze nie będę pisać, bo nie znam jej osobiście zbyt dobrze - JESZCZE :) a inni zapewne zrobili to już lepiej. Po co trzaskać kalki? Lepiej odesłać do źródełka i oto one , niestety w pierwszym tomie SGTS* jest bardzo skąpo o naszej Tłoczynie.

a tu ulotny widoczek na niemal, że się tak wyrażę "wisawisie" naszej chałupy:

Żeby ta zieleń nikogo nie zmyliła - zdjęcia zrobione w połowie września 2009 r. Góra nadal stoi, konie się zdarzają...I jeszcze jedno: na tej pięknej górze znajdują się Jelenie Skały (pokazywałam je i widok z nich tu )

*SGTS to Słownik Geografii Turystycznej Sudetów, cykl wydawniczy pod red. M.Staffy, każdy tom poświęcony jest jednej "jednostce górskiej" Sudetów plus okoliczne pogórza,

p.s. dzieci śpią, jest 22:08 a ja grasuję tu i tam po sieci i słucham jednego z utworów mojej ulubionej grupy "Dinosaur" z płyty "Thrak" King Crimson-linka tym razem nie podam

Góry Izerskie dla całej rodziny, czyli wycieczka ze Stogu na Smrk

2011-04-06T13:35:00.006+02:00

A to było tak. Pewnego upalnego lipcowego i niedzielnego do tego, dnia 2010 r. stwierdziliśmy, tzn. Uczestnik i ja, że podjedziemy kolejką gondolową ze Świeradowa na Stóg w celu spożycia tam lodów i napicia się schłodzonego napoju.Tak trochę burżujsko to brzmi, zważywszy na ceny biletów gondolowych (zwykłe lody byłyby najdroższe na świecie:)), ale miała to być, przede wszystkim, atrakcja dla 6- letniego młodego:) Oczywiście była z nami też 4 - miesięczna młoda, która miała w głębokim poważaniu wszelkie wycieczki, atrakcje i te pe. i te de. No więc dobrze, podjechaliśmy naszym "rodzinnym" autem pod stację gondolową - przytomnie miałam ze sobą nosidełko dla młodej -i wpakowaliśmy się do wagonu. Byliśmy w nim sami, co pozwoliło mi na nakarmienie młodej podczas wjazdu na górę. Tak wygląda trasa gondolowa na Stóg Izerski:

Wjechaliśmy na górę i pierwsza rzecz jaka rzuciła nam się tym razem w oczy, to tablica z ostrzeżeniem, o takim:

Potem zaliczyliśmy w schronisku lody i zimne napoje i tam zapadła decyzja, że jak już tu jesteśmy, to przejdziemy się kawałek w nieznane:)

schronisko chyba niezmienione od dziesiątków lat:) w środku było sporo turystów

I tak padło na Smrk lub Smrek - jak kto woli :) No to ruszyliśmy!

to droga tuż za schroniskiem, ja w szmacianych balerinkach się wybrałam, a co!

Zaraz po zejściu ze ścisłego szczytu Stogu, z drogi zrobiła się ścieżka, wybrukowana kamieniami:

było upalnie i widoki nieszczególnie pięknie wyszły na zdjęciach-tu widok na Pogórze Izerskie ze zbocza Stogu

I tak wyglądała mniej więcej ścieżka ze Stogu na Smrek. Była pełnia sezonu turystycznego, wolny dzień do tego, piękna pogoda, a może z 5 - 6 osób widzieliśmy na szlaku. Izery ewidentnie są jeszcze 'dziewicze' turystycznie, na Stogu jest chyba zawsze stado ludzi, ale za rogiem już na szczęście nie:)

A teraz panorama rozciągająca się ze Smrka:

Na Smrku znajduje się wieża widokowa - nowoczesna, zbudowana kilka lat temu, na dole jest pomieszczenie z ławkami i stołami, gdzie można odpocząć i przekąsić własny prowiant, więcej szczegółów dot. Smreka i wieży widokowej tu

wejście na wieżę tylko dla osób bez lęku przestrzeni:) tu młody i stopy Uczestnika:)

Na Smreku był onegdaj pewien niemiecki poeta:

więcej info o nim tu
No i cóż - przybyli, zobaczyli, zdobyli i pora wracać:)

młody rączo bieży:), widać już maszt na Stogu

Wycieczka ze Stogu na Smrk i z powrotem trwała zdaje się 2, no góra 2,5 h, a ja nabawiłam się otarć na stopach - no bo kto wybiera się w góry w balerinkach ;)?

śląska Fudżijama

2011-04-04T12:22:00.005+02:00

Wczoraj przejeżdżaliśmy przez Park Krajobrazowy "Chełmy" i tak jakoś wulkanicznie się zrobiło*..:) Mam duży sentyment do Krainy Wygasłych Wulkanów. I pokażę perłę Pogórza Kaczawskiego, nie będzie to szczyt z "Chełmów".

Oto ona - Ostrzyca Proboszczowicka - widok świętej góry z (po)święconego miejsca (cmentarz w Świerzawie) w pewien listopadowy poranek 2009 r.

Dla zainteresowanych szczegółami, podaję link do info w Wiki tutaj

Dodatek muzyczny: "King Volcano" grupy Bauhaus z płyty "Burning From The Inside" z roku 1983

*tzn. nikt nie wybuchł, ani nikomu lawa nie wyciekła... z pieluchy ;)

pierwszy w tym roku ciepły koniec tygodnia...

2011-04-03T22:16:00.000+02:00

...spędziliśmy w Przecznicy i jej okolicach. Uczestnik szalał ze swym przyjacielem Fiskarsem na tyłach domu, bawiliśmy się w układanie kamieni. Ja nieco mniej-Jagodowa Panienka wymagała mojej uwagi- i dzięki temu, spacerując z młodą odkryłam w górnej części Przecznicy mały opuszczony kamienny domek, w którym natychmiast się zakochałam :)

A tak wygląda nasze podwórko (to na tyłach domu) w nocy:

Odwiedziliśmy też sąsiadów, piekąc spóźnione kiełbaski na ognisku i poznając izerską grupkę chorych na remont :)

p.s. żaby i ropuchy wszelakie mają teraz czas godów.W związku z tym, pełno ich na szosach- przy mokrych rowach i w pobliżu stawów-niestety sporo ich ginie pod kołami...

wiosna panie sierżancie

2011-04-01T09:32:00.001+02:00

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że wiosna już naprawdę rozgościła się na dolnośląskiej ziemi. W parku widzę kolorowe krokusowe kobierce oraz inne wiosenne kwiatki. W powietrzu wreszcie czuć budzące się życie, wieczorami słychać trele ptasie, jeszcze niezbyt intensywne, ale ptaszyny coraz bardziej się rozkręcają z godami:) Teraz czekamy jeszcze na wieczorne trele pewnego zwierzaka (zawsze cały kwiecień zwierz ma gody)-Uczestnik stawia na to, że jest to ropucha szara, a ja żywię niedorzeczną nadzieję, że to plugawy ptak nocy czyli lelek kozodój :) No, ale skąd w dużym mieście lelek? prędzej ta ropucha jednak :( ja tam zawsze mówię, że to mój plugawiec:) W mieszkaniu mam też oznaki wiosny: cytrusy powypuszczały nowe liście, a kalamondyna z rozpędu wydała na świat pierwszy pąk kwiatowy. Rok temu sama byłam żywym przykładem, że na wiosnę budzi się życie-wszak nasza Jagoda wykluła się z jaja:) Jakoś wciąż nie mogę uwierzyć, że młoda skończyła rok! A dzisiaj...dzisiaj jedziemy do Przecznicy! muszę znowu nasycić oczy górskimi widokami-żeby pamiętać o nich, gdy na co dzień krążę po betonowej dżungli...

Co do zamkowych historii-przed nami jeszcze z 5-6 założeń do zwiedzenia w okolicach izerskich, oczywiście relacje będą:) zwiedzanie zapewne rozciągnięte będzie w czasie...

czasami z naszych okien widać Śnieżkę-to widok z 7 lutego 2011 r.

Chojnik, czyli Kynast

2011-03-31T10:30:00.003+02:00

Dzisiaj ostatni zamek (jak na razie:))-Chojnik, wcześniej Kynastem zwany. Założenie zbudowane w XIV w., z pięknymi widokami na Kotlinę Jeleniogórską, widać Karkonosze oraz okolice Szklarskiej Poręby i Izery. Zamek ten od dawna cieszył się sporą popularnością, najpierw chyba wśród kuracjuszy cieplickich (ponoć lektykami co możniejsi kuracjusze byli noszeni z Cieplic), a i teraz ruch turystyczny jest spory. Ja byłam z pięć razy :) Najprostsza droga do zamczyska to z Sobieszowa (dzielnica Jeleniej Góry) stosownym szlakiem, wejście płatne, można coś w środku przekąsić i dać się naciągnąć dziecku na jakąś pamiątkę (np. ciupagę albo inną muszelkę ;)). Z zamkiem związana jest legenda o okrutnej Kunegundzie (mam skojarzenie , a jakże! z XIII. Stoleti - "Elisabeth, Twa krwawa cesta Bohu grzichem się zda"), która miała wygórowane i śmiertelne w skutkach oczekiwania wobec chętnych do jej ręki (szczegóły tu ). Zapraszam na widoki zamkowe:), poczynione w lipcu 2008 r.

Straceni w Rudawach Janowickich...

2011-03-30T11:17:00.004+02:00

...chciałoby się dodać: na długich dziesięć lat:))Kończąc epopeję zamkową i zbliżając się powoli do punktu wyjścia czyli Przecznicy :) chciałabym przybliżyć kolejny górski zamek. Dzisiaj na topie jest Bolczów w Rudawach Janowickich, bardzo blisko Janowic Wielkich. Wszystkie te zamki, które zwiedziliśmy znajdują się bliżej lub ciut dalej od Izerów (do kilkudziesięciu kilometrów w przypadku Świn czy Bolczowa), idealne na jednodniowe wycieczki:) Wyjątkiem jest Carisbrooke, do którego bliżej jest chyba z Wrocławia lub z Pragi:)

Zamek Bolczów też z tych, co powodują u mnie niemal arytmię serca ze wzruszenia:) Przed wojną było nawet w nim schronisko wraz z restauracją, teraz po tej działalności nie ma śladu... Niesamowite w tym założeniu jest też to, że przy jego budowie wykorzystano na dużą skalę warunki naturalne terenu, zresztą, co tu pisać-na zdjęciach to widać. Wycieczka ta miała miejsce w pewien listopadowy dzionek 2007 r. To małe stworzenie, które się tam czasem przewija na zdjęciach to młody, w czasach gdy był dość młody;))

...kolejny zamek, daleeko, daleeko od Sudetów...

2011-03-29T23:05:00.001+02:00

Jak już wkręciłam się w zamkowy klimat (nie muszę dodawać, że niemal cały czas nucę pod nosem hity XIII.Stoleti, Uczestnik też nimi zarażon;)), to postanowiłam przenieść się na chwilę sporo kilometrów od sudeckich klimatów i zdać fotorelację z wycieczki po zamku Carisbrooke na Wyspie Wight w Wielkiej Brytanii. Założenie powstało wkrótce po zdobyciu Anglii przez Normanów w XI w.,więc i tym razem reguła XIII. wieku została złamana (Świny już złamały, chrum). Aaa, byłabym zapomniała-zamkowa wycieczka odbyła się w sierpniu 2008 r. No to co? lecimy z fotkami:)

Oprócz zamku wyspa ma wiele innych atrakcji, jest w ogóle bardzo ciekawa, można poczytać o wyspie tu i tu i np. tu

zamek Świny

2011-03-29T09:35:00.003+02:00

Ręka do góry, kto przejeżdżając przez Bolków wie o istnieniu tuż obok miasta kolejnego pięknego zamku?Nie myślę tu o zamku bolkowskim :) A owszem, jest, trzeba w mieście skręcić na Legnicę i tuż za ostatnimi bolkowskimi zabudowaniami, po prawej stronie rzuca się w oczy zamek Świny.Teraz, gdy drzewa nie mają liści, rzuca się bardziej :) W Bolkowie nie zauważyłam kierunkowskazów na ten zamek. A szkoda, bo naprawdę wart jest zwiedzenia. Sam gród wspominany jest w źródłach pisanych już w 1108 r. ("Zvini in Polonia"), a w XIV w. na miejscu grodu zbudowano wieżę mieszkalną, otoczoną murami (Łuczyński R.M.,1993, Zamki sudeckie, s.79). Założenie w kolejnych wiekach, jak to zazwyczaj z zamkami bywa, rozrastało się. Nie będę się tu nad tym rozwodzić, w sieci zapewne sporo informacji jest na ten temat. Zamczysko zwiedziliśmy w w czerwcu 2009 r. i niestety padło na nasze głowy jakieś zaćmienie, bo niewiele uwieczniliśmy na zdjęciach z wycieczki zamkowej. Ten zamek jest jednym z piękniejszych, jakie dane było mi zobaczyć, niestety nasze zdjęcia jego piękna nie oddają :( Obiekt jest w rękach prywatnych, przy wejściu stał pan i pobierał opłatę za zwiedzanie, zamek jest z serii "romantyczne ruiny", ale w znacznie lepszym stanie niż Gryf czy Bolczów. Szkoda, że właściciel nie pokusił się na organizowanie we wnętrzu np. jarmarku średniowiecznego-miejsca jest duuużo. Naprawdę, zachęcam do zwiedzenia. A poniżej kilka fotek z wycieczki.

Poniżej widok na zamek w Bolkowie, niektórzy mówią, że zamki były połączone tunelem:)

... i dla odmiany XIII-wieczny kościół w Świerzawie

2011-03-28T16:21:00.004+02:00

Nadal tkwimy w XIII. stuleciu :) Dla odmiany będzie to kościół.Cmentarny, ale zawsze:) Przemek, który prowadzi ciekawy blog o Pogórzu Kaczawskim przypomniał mi o pewnym uroczym i zapomnianym chyba przez świat miasteczku w dolinie Kaczawy ( na trasie Jelenia Góra- Złotoryja). Świerzawa! miasteczko, do którego mam duży sentyment, ba! przez moment nawet uczęszczałam do zerówki w Świerzawie :) Miasteczko usytuowane jest pośrodku Kotliny Świerzawskiej*, której granice wytyczają wzgórza: Wielisławka (i piękne Organy Wielisławskie), Bucze, Okole, Gackowa, Piaseczna i Pustelnik, na Pogórzu Kaczawskim ( czyli kawałek od Izerów). W źródłach pisanych pod koniec XIII. wieku Świerzawa występuje już jako miasto. I najstarszym zachowanym zabytkiem w miasteczku jest właśnie kościół cmentarny Św. Jana i Katarzyny (Steinborn B., Kozak S., 1971, Złotoryja-Chojnów-Świerzawa.Zabytki sztuki regionu, s. 97). A teraz kilka fotek kościoła, zrobionych w maju 2008 r. Niestety (albo i stety dla dobra fresków i innych zabytkowych detali), drzwi były zamknięte.

Teraz szybki rzut okiem na świerzawskie wieże:

W Świerzawie, w 2008 r. były 2 lokale gastronomiczne przy głównej ulicy. Nieśmiertelna "Bajka" (co najmniej od lat 70. XX wieku trwa) i kilka bram dalej pizzeria z dumnym hasłem, że pizza jest najlepsza na świecie. Pokusiliśmy się na pizzę. Taa, gorszej niestety nie jadłam :( (grubaśne ciasto, masa sera, który z mozzarellą nie miał nic wspólnego i potworna ilość kukurydzy), można było do pizzy zamówić sos, np. ten pierwszy na karcie:)

Nie ryzykowałam:) bałam się,że może coś z czegoś było cedzone...;)

* w tomie 7 SGTS pod red. M.Staffy, na str.563 spotkałam się z określeniem Rów Świerzawy

...i kolejny zamek w okolicy

2011-03-27T22:31:00.002+02:00

Tym razem padło na Czochę :)

I tym razem źródła mówią o XIII-wiecznych początkach tego założenia. I tym razem nie będę pisać o historii tego miejsca. Zamek wznosił się nad brzegiem Kwisy, a od ponad 100 lat góruje nad Jeziorem Leśniańskim. W przeciwieństwie do zamku Gryf nie są to romantyczne ruiny, zamek jest zadbany i dostępny bez problemu dla zwiedzających. Poniżej kilka fotek (i znowu ja robiłam) z zamkowej wycieczki, która odbyła się również w marcu 2008 r. Tematu muzycznego nie będzie:)

XIII. stoleti

2011-03-26T08:23:00.006+01:00

Dzisiaj słów parę o trzynastym stuleciu. We wsi Proszówka (rzut beretem od Mirska, jeszcze szybciej i malowniczo: od Stawów Rębiszowskich lasem i aleją kasztanową) na bazaltowym pagórze górują nad okolicą romantyczne ruiny zamku Gryf. O jego historii nie będę pisać - w sieci jest sporo informacji na ten temat, nie będę kopiować:) Wspomnę jedynie, że powstanie najstarszej części zamku, tzw. zamek górny datuje się na XIII. stulecie. Poniżej zamieszczam kilka poglądowych fotek, które, dla odmiany zrobiłam ja, podczas wycieczki rowerowej z pewną sympatyczną Anią (pozdrawiam Pomorze!) w marcu 2008 r. Nie wiedzieć czemu zamki górskie kojarzą się mi zawsze z z najlepszym towarem eksportowym naszych sąsiadów, po piwie i czekoladzie Studentskiej, czyli muzyką zespołu XIII. Stoleti. (niezależnie od Castel Party:) ) Zdjęcia proszę oglądać z podkładem muzycznym ( link pod fotkami)

a tu link do utworu "Fatherland" z płyty "Metropolis" XIII. Stoleti ( rok wydania 2000):
http://www.youtube.com/watch?v=v2G03Zvi7U4&feature=related

...no i dzisiaj...

2011-03-22T09:36:00.002+01:00

...dzisiaj mija rok od momentu, gdy Młoda przy pomocy kilku lekarzy opuściła ciepłe i klaustrofobiczne gniazdko we wnętrzu mamy :)!!

Młoda nie jest ani fotogeniczna, ani włochata, a uszy ma chyba większe od brata;)

Jak dawniej było, czyli o obyczajach wielkanocnych w Górach Izerskich

2011-03-22T07:07:00.006+01:00

Jakiś czas temu znaleźliśmy w sieci tekst traktujący o dawnych (czyli z czasów przedwojennych) obyczajach wielkanocnych w Izerach, pióra pana Achima Raaka. Język niemiecki w szkole jednej i drugiej miałam, słownik w domu mam, więc zasiadłam i przetłumaczyłam na własne potrzeby ten tekst. Mam nadzieję, że sens jest zachowany:) Jeśli nie - trudno, filologiem nie jestem, tłumaczem przysięgłym też nie:). Poniżej tekst w wersji polskiej:

“O obyczajach wielkanocnych w Górach Izerskich”

"...Tak jak w wielu częściach Niemiec, tak też w Górach Izerskich w tym dniu, tj. w Wielki Czwartek, dzieci grupkami, zaopatrzone w woreczki wędrują od domu do domu zbierając dary. Gdy wchodzą do domostwa, mówią “Guda Murja im Gründunscht`g” Chcąc zdobyć przychylność gospodyni mówią wierszyk:

“Guda Murja im an Gründunscht`g!

Die Frau-giht im Hause rüm,

sie hoat an weisse Schürze üm

mit an ruta Bande,

Sie ist die schienst` im Lande,

sie wird es nun doch denka

an wird uns nun woas schenka.”

W podarku dzieci otrzymują precle oraz bułeczki o różnych kształtach (ludzi, fajek, zwierząt, itp.).Czasami otrzymują również jaja gęsie i kurze.

Od strony północnej Grzbietu Kamienieckiego znajduje się wieś Przecznica-tam dawniej zamożni gospodarze dawali dzieciom jabłka z włożoną do środka monetą. W niektórych miejscowościach dzieci wędrują po domach z woreczkami na podarki też początku lata. Wtedy śpiewają następujący tekst:

“Guda Murja im a Summer!

Bin a kleener Bummer,

bin a kleener König;

gabt mir ne zu wenig

lusst mich ne zur lange stihn

will a Häusle wätter gihn!”

Powszechny jest też zwyczaj wręczania przez chrzestne matki swoim chrześniakom bułeczek w Wielki Czwartek. Bułeczki te mają kształt podłużnego chleba. Z tego samego ciasta piecze się również ciastka o różnych innych kształtach. Aby ta bułeczka była “eine gude” powinna być przyozdobiona rodzynkami.

Nie można oczywiście zapomnieć o innych ważnych obyczajach mieszkańców Izerów, związanych z Wielkim Czwartkiem. Uważa się, że jajka zniesione w ten dzień przez gęsi i kury, powinny być wszystkie wysiedziane. Szczególnie urodzajne mają być również plony z roślin wysianych w ten dzień oraz posadzone w ten dzień ziemniaki. Znane są również zwyczaje dotyczące Wielkiego Piątku. Jeden z nich dotyczy wody “wielkopiątkowej”. Otóż powinno się w milczeniu zaczerpnąć wody ze strumienia, poniżej mostka, przez który były niesione w bieżącym roku zwłoki. Uważa się, że ta woda ma właściwości lecznicze-przemywa się nią rany, jest skuteczna przy chorobach i innych dolegliwościach. Polewa się również tą wodą zwierzęta gospodarskie. Choremu stawia się posiłki na stole pokropionym tą wodą, co jest uważane za szczególnie wzmacniające dla chorego. Natomiast osobom cierpiącym na bóle zębów radzi się, aby przeżuwały kłosy zbóż zasianych o poranku w Wielki Piątek. Jako najważniejszy środek leczniczy, poza “wielkopiątkową” wodą, uważa się ugotowane i spożyte w Wielki Piątek jaja gęsie i kurze. Pierwsze jajko chroni przed bólem krzyża, natomiast ostatnie przed pozostałymi bólami. Każdy członek rodziny oraz osoby przynależące do gospodarstwa otrzymują jedno jajo gęsie oraz dwa jaja kurze, gospodarz otrzymuje jedno jajo gęsie i trzy kurze. Bardzo często jaja już są przydzielone oraz przyozdobione przed włożeniem ich do wrzątku. Niezamężnym dziewczętom wróży się rychłe zamążpójście , gdy ich jajko podczas gotowania wypływa na wierzch i zderza się z pozostałymi jajkami w garnku. Natomiast kto chce uchronić swoje domostwo przed mrówkami, powinien o wschodzie słońca w Wielki Piątek pozamiatać wokół domu. W przekonaniu, że myszy nie wejdą do ziarna, w wielkopiątkowy poranek robi się dla każdego gatunku zboża powrósła, które przydają się potem przy żniwach. Podczas karmienia krów o świcie w Wielki Piątek mówi się, żeby dawały tłuste mleko i dobre masło. Uważa się, że gdy w Wielki Piątek pada deszcz, to wróży to owocny rok..."

Achim Raak, Wie's fruher in Schlesien, Nurnberg, Preussler Verlag, 1987.

I cały czas męczy mnie jedna rzecz: co to jest, do licha, Guda Murja??

bardziej ukryte atrakcje w okolicy

2011-03-20T19:50:00.007+01:00

Jak to ująć - prosto i akuratnie :) ? Przecznicko - izerskie klimaty naszego ulubionego kawałka Ziemi kształtują również mniej znane atrakcje :) Gdy człowiek tak sobie usiądzie na progu swojej starej chałupy i zastanowi się, czym zajmowali się mieszkańcy wsi np. 200 lat temu, to oprócz, wiadomo, hodowli zwierza i uprawy pola, większość mieszkańców zapewne zasuwała albo w dość licznych w okolicy kopalniach, albo w hucie.W Mlądzu. Ale wracając do tych atrakcji: między Gierczynem a Przecznicą znajduje się trochę śladów po górnictwie rud cyny i kobaltu. W samej Przecznicy, zresztą też. Poniżej fotka wejścia do jednej z takich dawnych kopalni:

to chyba jest wejście do kopalni "Drei Bruder"( brakuje umlautu :( )

Ciekawa jestem, kiedy dawne kopalnie będą już przystosowane do zwiedzania przez zwykłych śmiertelników? Aż korci, żeby iść dalej tym korytarzem:)

Jeden taki pan z Gierczyna opowiedział kiedyś - nie nam bezpośrednio, ale doszły do nas słuchy:) różne fakty (chyba nie do sprawdzenia) z wojennej przeszłości dawnych ośrodków wypoczynkowych znajdujących się w Kotlinie i przysiółku Gierczyna - Lasku. Otóż, ponoć w czasie ostatniej wojny w ośrodku wypoczynkowym w Kotlinie (nota bene, był to piękny rozbudowany obiekt, o czy świadczą przedwojenne ujęcia na pocztówkach, teraz tam straszą spalone ruiny...) dochodziło do schadzek między pięknymi aryjskimi wojakami, a pięknymi aryjskimi kobietami w celu stworzenia przeczystej aryjskiej rasy;) Chyba, że chora ideologia była przykrywką do uprawiania (brzmi jak uprawa dyni...;)) jednej z najstarszych przyjemności ludzkości ;) Otóż, gdy na te aryjskie dziewoje przyszedł czas, udawały się ponoć górą do dawnego schroniska w Lasku w celu wydania tam na świat idealnych dzieci. Czyli w Lasku była porodówka. Czy ta historia jest prawdziwa? Nie wiadomo, chyba nie ma możliwości zweryfikowania tych rewelacji.

Tak teraz wygląda dawne schronisko w Lasku - na szczęście nie niszczeje:) :

widok od strony Przecznicy

a tu krajobraz ciut poniżej schroniska

A teraz przez chwilkę popromuję Przecznicę:) Zamieszczam fotki starego mostku - znajduje się powyżej (tak z pół kilometra) naszego domu:

Rozkoszny, nie:)?

u nas też wiosna!

2011-03-15T19:12:00.001+01:00

Uczestnik przywiózł dowody w postaci zdjęć-tak, wiosna zawitała też do nas, do Przecznicy :) poniżej standardowe przykłady:) :

u nas przebiśniegi też rosną:)!

krokusy jednak się przebiły!

W kamiennym murku, gdy pokrywa śnieżna odeszła w niepamięć, bardziej widoczne zrobiły się zielone krzaczki, o takie:

a kwiatostan na wrzosiku zachował się chyba jeszcze z jesieni:) :

Uczestnik robił porządki wokoł domu, ale też poznał sąsiadów i zwiedził ich piękny, zabytkowy dom, o ten:

tego nie widać na tym zdjęciu, ale po lewej stronie jest widok na wyniesienie z Grudzą, a po prawej widok na Karkonosze, czego szczerze zazdrościmy!

Wyjazd był udany:)

deski ołówkiem bazgrane i inne napisy

2011-03-13T11:21:00.001+01:00

Uczestnik dał właśnie znać, że zatrzymał się na obowiązkowym przystanku na trasie Janice-Grudza:), młoda śpi, młody wcina drugie śniadanie, a ja kokoszę się przed monitorem :) Tym razem będzie o deskach z naszej chałupy podpisanych ołówkiem przez przedwojennych cieśli. Raptem odkryliśmy na razie 2 sztuki ołówkiem bazgrane-jedna znajduje się w stodole, a druga była wsunięta pod deski podłogowe w takim małym pomieszczeniu, naprzeciwko kuchni. Oto one:

deska spod podłogi-pan zostawił podpis i datę:)

a to fragment deski w stodole-tu jest data późniejsza

A ten inny napis, to data wyryta na kamieniu koło mostku przy potoku, który płynie koło naszego domu:

Z ostatniej chwili: młoda już się obudziła i raczkuje trop w trop za starszym bratem, który z kolei chce sam pobawić się w pokoju. Cyrk na kółkach...;)

w oczekiwaniu na...

2011-03-13T09:45:00.001+01:00

...na relację męża (chyba jednak zostanie Uczestnikiem na blogu:)) o tym, co w naszej chałupie słychać, skrobnę sobie tu :) Wczoraj byliśmy w parku-krokusy już zaczynają kwitnąć:), więc chyba naprawdę idzie wiosna! Chociaż do końca nie dowierzam i trzymam jeszcze na wierzchu zimowy kombinezon młodej. Poniżej zdjęcie ściółki parkowej-można odkryć ze dwa krokusy:)

wiosna idzie!

Jakiś czas temu-jeszcze w lutym-zaklinałam na blogu szybkie przybycie wiosny wklejając ciepłe zdjęcia:) niestety, na drugi dzień mróz powrócił:( więc teraz-dla lepszego efektu-wkleję zdjęcia zimne:) Zostały zrobione na początku tego roku i obrazują przecznickie zmagania młodego ze śniegiem:

młody zajadle odśnieża za pomocą plastikowej łopatki okolice stodoły

drzwi do stodoły zdobyte!

Noo, to teraz czekam na wieści od Uczestnika i na coraz cieplejsze wiosenne dni :)

P.S. pozwolę sobie, oczywiście za zgodą Maćka, zamieścić tutaj link do jego fotobloga, na którym uwiecznił przyrodę przecznicką, w tym naszą chałupę:)

http://my.opera.com/renacor/albums/show.dml?id=840414

powiew wiosny

2011-03-09T19:06:00.002+01:00

Dzisiaj był pierwszy ciepły dzień. Prawie wiosenny, chociaż nie czułam tego wiosennego zapachu jakby świeżej ziemi i budzącego się życia. Ciekawe czy na podwórku przed chałupą wykluły się już krokusy? zasadziliśmy je 2 lata temu, potem była na nich hałda ziemi, czy przeżyły?W parku w naszej dzielnicy widziałam już listki krokusów wychodzące z ziemi, a przy jednym bloku widziałam już nawet pąki kwiatów:) Jestem tu, dzieci się pochorowały (zakatarzone i kaszlące) i myślę o Przecznicy. Poprawiam się, bo okazało się, że oboje myślimy ciągle o Przecznicy :) O tym, co chcielibyśmy tam zrobić. Marzy mi się wydzielenie za domem malutkiego warzywniaka, dosłownie na kilka rzędów marchewki i pietruszki, na balkonie czeka już krzak czerwonej porzeczki do wkopania.Chciałabym zasadzić jeszcze krzaczki żurawiny. Lubię przetwory żurawinowe, są smaczne- takie kwaśno-słodkie. Poza tym żurawina ma cały czas zielone listki, nie traci ponoć ich na zimę, więc i wizualnie ładnie by się prezentowały:) Tylko boję się, że zimą takie krzaczki przyciągną różne głodne zwierzaki-jakieś sarenki, zające, oby nie kozy sąsiadów:) Siatka leśna nie stanowiła przeszkody dla jakiegoś dzikiego głodnego zwierzaka-były tropy na śniegu prowadzące od siatki do obgryzionych krzewów. Zastanawiamy się też na tym, czym wyłożyć lub co wysypać na wydzielone podwórko za domem. Nasza okolica obfituje w żmije zygzakowate, mamy trochę stracha o dzieci. Jeszcze się nie zdecydowaliśmy: albo będzie to lokalny łupek łyszczykowy (trochę takich naturalnych "płyt" łyszczykowych mamy, ale mało), zastanawiamy się nad cegłami z rozbiórki (zainspirowali nas Ananda i dalsi sąsiedzi z Nawojowa Łużyckiego:)) lub zwykłym klińcem bazaltowym z pobliskiej kopalni. Zobaczymy co się wykluje:)

Jedno pomieszczenie-taka spora kuchnia-jest już ponownie w stanie do zamieszkania:) Tylko musimy oczyścić z zewnątrz piec-kafle i metalowe elementy z paskudnej srebrnej farby, trzeba zamontować też drzwiczki do piekarnika, kupić i zamontować jakiś nieduży i ładny zlew, ceglane ściany trzeba poprzecierać, żeby wydobyć je z tej szarości i pozostaje wstawiać jakieś sprzęty. Aa, przedwojenne drzwi wraz z framugą pozbawić farby olejnej oraz framugi okien. Od pewnego czasu zaglądam na strony różnych gospodarstw agroturystycznych w okolicy w celu poszukania inspiracji do aranżacji wnętrza. Różne style można znaleźć: od zwykłych, wyposażonych w standardowe sprzęty (meble z paździerza, itp) po bajkowe wręcz wnętrza z pięknymi starymi lub stylizowanymi na stare przedmiotami. Urzekła mnie szczególnie galeria Gierczynówki i kilku domów prowadzących agroturystykę w Wolimierzu. Marzy nam się stary kredens!

Nie mam siły pisać dalej- czuję, że i mnie łapie w objęcia wirus. Mąż już zainfekowany :( a u młodej kolejnych zębów nadal nie widać :(

a to kolejne drzwi do odnowienia-bardzo podoba się nam ten haczyk!

P.S. Młoda właśnie siedzi na podłodze przede mną i chyba chce, żebym ją wzięła na kolana :) no to biorę!

droga ze Świeradowa do Przecznicy...

2011-03-08T16:52:00.007+01:00

...jest sympatyczna, jedzie się miło szosą, mija się Orłowice, Krobicę, zjazd (a raczej wjazd) do niesamowitej Kotliny, Gierczyn i już jest się u celu :) Można też dotrzeć do Przecznicy z kurortu inaczej - górą. A raczej górami :) I o takiej trasie będzie ten wpis:)

Uczestnicy trasy: małżonek i jego fotoaparat :)
Data: 24.04.2009 r.

Do Świeradowa - Zdroju uczestnik dojechał PKS-em, teraz nieśmiało wyznał, że z lenistwa na górę dostał się kolejką gondolową. Tam kierował się na Polanę Izerską:

strzałeczka na Polanie

Następnie uczestnik kierował się w stronę tzw. Hali Izerskiej czyli Łąki Izerskiej, gdzie kiedyś istniała wieś Gross Iser:

już Łąka Izerska

fundamenty jednej z chałup Gross Iser

potoczek na Łące

Chatka Górzystów

kolejny drogowskaz, z widokiem na Chatkę Górzystów

Chatka za drzewami

Z Łąki uczestnik kierował się wzdłuż Jagnięcego Potoku w stronę Rozdroża Pod Kopą, a następnie w stronę Kamienicy:

widok na Łąkę Izerską

a tu widok na Świeradów-Zdrój

Oczywiście nie może zabraknąć żywej wiosennej fauny izerskiej:)

świeży skrzek izerski:)

malutki płaz izerski :)

Trasa była długawa i monotonna, aż w końcu uczestnik wyprawy ujrzał pierwsze zabudowania Przecznicy, od strony Radoszkowa (czyli górnej części wsi):

ten dom jest chyba niezamieszkały, a piękny!

Po całodniowej wycieczce (licząc ten PKS z Wrocławia do Świeradowa - Zdroju) celem uczestnika był sklep w Przecznicy, gdzie uczestnik zamierzał nabyć płyn izotoniczny:) Niestety, uczestnik miał pecha - ok.16 po południu sklep był głucho zamknięty, a najbliższy punkt z płynami izotonicznymi znajdował się 5 km dalej w Rębiszowie. Gdzie zmęczony i ze złamanym morale uczestnik się udał. Per pedes, ofkors:) Po czym powrócił do Przecznicy. I padł :)

okoliczne atrakcje dla zadziecionych i nie tylko

2011-03-07T11:05:00.001+01:00

Tak sobie pomyślałam, że okolice Gór Izerskich to skupisko fajnych atrakcji turystycznych również dla rodzin z dziećmi. Po kolei: same Góry Izerskie i rzut beretem do Karkonoszy. Wbrew pozorom ,w góry można można już się wybrać z niemowlakiem, takim troszkę wyrośniętym:) pod warunkiem, że posiada się nosidełko lub chustę. I tragarz malucha musi dysponować w miarę zdrowym kręgosłupem i krzepą (która przydaje się bardziej w Karkonoszach, bo Izery są łagodniejsze:)) No i aura musi być sprzyjająca. My z młodym pierwszą wycieczkę w Karkonosze zorganizowaliśmy, gdy młody miał 9 m-cy. Noclegi mieliśmy zaklepane w schronisku "Odrodzenie". Ale wracając do bliższych izerskich okolic, mamy góry, mamy też jeziora.Sztuczne co prawda, ale są tam wydzielone strzeżone kąpieliska. Mam na myśli Jezioro Złotnickie i Leśniańskie, są to jeziora zaporowe na Kwisie, Leśniańskie, powstało w latach 1905-07 r., po dość gwałtownych powodziach nawiedzających te tereny. Druga zapora powstała nieco później, bo w latach 1919-24. Oprócz gór i jezior mamy również inne atrakcje, tj. piękne zamki. I tak: Gryf, Czocha, Rajsko, zamek w Świeciu, troszkę dalej drugą stronę bodajże w Rząsinach. Tyle z pamięci kojarzę:) Oprócz zamków, jezior, gór, są też różne pomniejsze bardziej lokalne atrakcje, np. stawy rębiszowskie czy punkty widokowe jak nasze przecznickie Jelenie Skały:) no, ale blog nie jest centrum informacji turystycznej:) i wybrałam te atrakcje, które nas kręcą ostatnimi czasy:)

Latem byliśmy kilka razy na Jeziorem Leśniańskim-chłopaki urzędowali w wodzie, a ja z młodą kokosiłam się na brzegu pod takim plażowym półnamiotem. Potem rzuciliśmy okiem na zaporę, jest naprawdę imponująca:

zapora ma wysokość 45 m, długość 130 m a szerokość korony wynosi 8 m

a tu widać ładnie zagospodarowany dół :)

Zwiedziliśmy również zaporę nad Jeziorem Złotnickim, jest mniejsza, idąc do niej mija się 2 tunele, poniżej jeden:

młody zapozował :) przed wejściem wyryty jest rok:1924

A na drugim tunelu, ukryty w gąszczach jest siedzący lew. Jak legenda niesie (swoją drogą, legenda nie ma nawet 100 lat:)), gdy woda sięgnie lwa, to powódź niechybnie zaleje Lubań :) W Lubaniu, jak na razie, jedynie Siekierka czasem wylewa:) Oto widok na lwa-zwierza trzeba szukać po lewej stronie:)

Więcej fotek nie będzie z tamy-robiłam je ja i niestety nie są to zbyt powabne ujęcia:) A na koniec, coś z nieco innej beczki-wizerunek sań rogatych na głazie, gdzieś w Karkonoszach:

jak widać, saneczkarstwo w Karkonoszach miało się dobrze:)

Ach, zamarzyło mi się ciepło za oknem, wiosna, wyprawy z dziećmi! A tu tak sobie z temperaturą za oknem, wiosny jeszcze niet, a młoda gigantycznie zasmarkana raczkuje z kąta w kąt i coś tam opowiada w dziecięcym języku. Chyba kolejne zęby idą...

przyrodniczo - wspomnieniowo

2011-03-05T20:33:00.005+01:00

Przeglądaliśmy dzisiaj znalezione płyty ze zdjęciami, na których były również fotki z Przecznicy i okolic. Trudno uwierzyć, że w kwietniu minie 2,5 roku, odkąd kupiliśmy dom i tym samym dusze sprzedaliśmy Izerom. Niby to krótki czas, ale z drugiej strony tyle się wydarzyło! Fugitujący tempus widać najlepiej po młodym (oj, wydoroślał nam syn!) i samym domu. I wbrew pozorom dom z biegiem czasu ma się lepiej :) No i w tym czasie też pojawiła się młoda, która w tym miesiącu skończy rok...Znalazłam kilka ciekawych, wg nas, fotek przyrodniczych z izerskich okolic. Może najpierw ulotne zjawiska pogodowe :

księżyc w świętej pamięci kasztanowcu - niczym kadr z "Nieustraszonych pogromców wampirów"


nasz ulubiony przystanek Janice - Grudza, tu też jest księżyc i może będzie z tego burza?

7 kwiecień 2009 r., świt nad Pasiecznikiem-widok od strony Janic

Teraz będzie jeden przedstawiciel fauny oraz młody, goszczący kolegę w swojej przecznickiej rezydencji :)

padalec sunący po kamieniach na pagórze powyżej naszej chałupy

młody z kolegą wyjadają makaron z garnka :)

Teraz zauważyłam, że niefrasobliwie wrzuciłam do jednego wora z fauną padalca i dzieci ;) Noo, ale jakiś ordnung musi być;)

ewolucja kuchni - znaleziony dodatek ;)

2011-03-05T20:07:00.003+01:00

Znalazłam dzisiaj parę płytek z fotkami z czasów intensywnej zmiany kuchni. Kuchnia, gdy ją ruszyliśmy wyglądała dłuugo o wiele, wiele gorzej niż na początku. Żeby było lepiej , najpierw musi być gorzej ;) Poniżej odnalezione dzisiaj zdjęcia prezentujące brakujący fragment ewolucji kuchni.

podłoga w trakcie zrywania desek

klepisko w kuchni!

A poniżej góra czyli usuwanie desek, które przykrywały pierwotną powałę, przestrzeń między deskami a powałą wypełniona była ogromną ilością plew, w tym sławetnymi mumiami kotów :( A swoją drogą, gdy te nieszczęsne zwierzaki dostały się tam i nie mogły wyjść, to chyba było słychać miauczenie i jęki?!? No bo nie były to ofiary zakładzinowe (w suficie). Nie te czasy.

legary i deski pokryte były różowawo-cielistą ;) farbą

plewy (wraz z mumiami) zasypały kuchnię !

w plewach znaleźliśmy również pudełko po przedwojennej paście do butów

Góry Izerskie na dawnych pocztówkach

2011-03-03T20:22:00.009+01:00

Z rok temu, gdy byłam w antykwariacie, w ręce wpadło mi pudło z przedwojennymi pocztówkami. Kupiłam kilkanaście sztuk z Izerami i Karkonoszami, kilka kupiliśmy na portalu aukcyjnym. Nie jest to kolekcja imponująca, są ludzie, którzy mają ich naprawdę mnóstwo. My zaledwie "liznęliśmy" temat :) W sieci na hydralu jest chyba każda miejscowość Dolnego Śląska na przedwojennych pocztówkach, z samą Przecznicą też znaleźliśmy stronkę: http://www.przecznica.pl/ A teraz szybki rzut okiem na nasz skromny zbiór, najpierw Świeradów - Zdrój (Bad Flinsberg), który krótko po wojnie miał inną nazwę: Wieniec - Zdrój, potem nazwa została zmieniona na obecną (ponoć od świerków i źródeł radoczynnych):

uu, trochę krzywo zeskanowałam :(

Stóg Izerski, jedyne schronisko w Izerach, które pozostało, teraz można do niego dotrzeć kolejką gondolową ze Świeradowa-Zdroju

widok na Wysoki Kamień

droga na Wysoki Kamień

tak wyglądało schronisko na Wysokim Kamieniu

tego budynku też już nie ma :(

Budynek Iserkammbaude (fotka powyżej) ponoć się mijało po drodze do Gross Iser, która przetrwała wojnę, ale zniknęła w latach pięćdziesiątych XX w. Najprawdopodobniej budynki tej wsi zostały wysadzone podczas ćwiczeń wojskowych saperów. Ostał się jedynie budynek szkoły, w którym teraz jest Chatka Górzystów. Podobno naleśniki z jagodami latem są tam rewelacyjne!

zimowa idylla w Izerach :)

A na koniec Przecznica, górna część wsi:

i tu współczesna fotka, widać, że zieleń wybujała i domów ubyło :(

fauna i flora - tym razem bez mumii!

2011-03-01T19:48:00.008+01:00

W pobliskim Rębiszowie znajdują się stawy - jest ich kilka, miejscowi panowie często uskuteczniają tam połowy. Znajdują się na tzw. dole wsi, zwanym Jeziorany :) Byliśmy tam latem - oczarowało nas to miejsce. Jest siedliskiem wielu gatunków ptaków, mi.in. bielika i czarnych bocianów. Między stawami znajduje się polna droga, która prowadzi do lasu, zaraz za lasem droga obsadzona jest kasztanowcami i wychodzi wprost na zamek Gryf.

stawy z widokiem na Izery

A teraz kilka fotek naprawdę drobnej fauny z przecznickiego domu i okolic. Koty - jak na blog przystało - też będą. Żywe i współczesne:) Zacznę od najmniejszych zwierzątek:)

wygląda jak pajęczyna Charlotty :)

zapomniał włożyć cylinder:)

młoda traszka

żywe koty sąsiadów przybyły na wyżerkę :)

Nasz dom wizytowała też kuna i na podwórko wdepnęła żmija zygzakowata :) W związku z tym mamy trochę cykora z dziećmi. Czasami w domu pojawia się duch:) o taki :

pamiątki z przeszłości

2011-03-01T10:08:00.002+01:00

Na strychu naszego domu (jeszcze chyba w czasach przed wymianą dachu) znaleźliśmy strzępy - dosłownie - paru papierowych pamiątek, jeszcze sprzed wojny. Są to: fragment listu (chyba, nie jestem biegła w czytaniu "gotyku" ręcznego), fragment jakieś dokumentu wydanego przez kościół (może potwierdzenie ochrzczenia dziecka?), fragment zdjęcia chłopczyka z wielką tytą wypełnioną słodyczami (nie wiem niestety, kiedy zgodnie z tradycją dzieci dostawały słodycze - na końcu czy początku roku? może początek - na zachętę ;)?) oraz fragment gazety czy też folderu. A w hałdzie ziemi, przy domu znaleźliśmy też fragment naczynia. Z hotelu. Ciekawe jak dostał się do domu?

fragment listu ?

fragment dokumentu wystawionego przez pastora?data to chyba lipiec 1909 r.

chłopiec ze słodyczami:)

fragment gazety, folderu?

fragment talerza

Reszta pamiątek po pierwszych właścicielach domu, a zapewne było ich sporo - zniknęła. W odmętach Historii...

trochę dalsza okolica

2011-02-27T19:57:00.002+01:00

Właściwie to nie tak daleko leży Kopaniec-urokliwa wioska z pięknymi domami i ciekawymi murami.Tak, murami, o takimi:

Mury są zbudowane z kamieni bez zaprawy i mają momentami do 5 metrów wysokości ( tak na oko) i w sumie chyba nie wiadomo do końca, kto, kiedy i po co je zbudował. Ot, zagadka do rozwikłania:) Niedaleko murów, też w Kopańcu znajduje się w ruinie, niezwykle urokliwy niebieski domek:

Niestety dom ma chyba czasy świetności za sobą :(miejmy nadzieję, że jednak ktoś dobrze się nim zaopiekuje nim popadnie w totalne zapomnienie...

A z drugiej strony, trochę dalej, na Pogórzu Izerskim, na trasie Mirsk-Czocha, mija się wioskę o ciekawej architekturze.O tyle ciekawej, że ma się wrażenie w pewnym momencie, gdy jedzie się przez wieś, że wpadnie się...na ratusz!Ewenement, bo drewniany! To Złotniki Lubańskie-wieś, która była miastem:) wokół ratusza znajdują się domy-minikamieniczki w różnym stanie, ułożone zgodnie ze sztuką w czworobok. Poniżej historia Złotnik w skrócie i focia ratusza, który pojawia się znienacka;)

stan ratusza widać!widok rzadki- traktor rynkiem jedzie!

ostatni tydzień lutego

2011-02-27T14:06:00.005+01:00

Ostatni tydzień spędziliśmy w Rębiszowie (mamy tam bazę, do czasu, gdy nasza chałupa będzie przystosowana dla dzieci) i w Przecznicy. Panowie fachowcy zrobili już podłogę w kuchni i obrobili ściany, a my potraktowaliśmy nasz stary sufit impregnatem.Poza tym, było dość mroźno, paliliśmy codziennie w piecu w kuchni, ale tynk na ścianach jeszcze jest wilgotny:(

Poniżej parę fotek - najświeższych :)

to samo ujecie,co w poprzednim wpisie, ale już ze zrobioną podłogą i zaimpregnowanym sufitem

a za oknem pojawił się koń sąsiadów:)

ściana przy piecu już zrobiona, z prawej strony widać jeszcze mokry tynk na ścianie

a tak piec i jego okolice wyglądały jeszcze niedawno

Piec jeszcze wymaga doczyszczenia, trzeba też zamontować drzwiczki do piekarnika. Jest współczesny (o ile można tak powiedzieć o piecu na oko trzydziesto- czterdziestoletnim:)), na strychu znaleźliśmy ze 2 kafle pierwszego pieca-były ciemnozielone.Zamarzyłam o upieczeniu w nim jagodzianek w lipcu, mniaaam.

A na koniec zdjęcie zrobione latem w górnej części wsi, w technice hdr (na sielsko:))

Aaa, nie dodałam: ceglane ściany będziemy też czymś traktować, żeby wydobyć je z tej szarości - podpowiedzi doświadczonych mile widziane:)

ewolucja kuchni

2011-02-18T10:31:00.004+01:00

Teraz będzie parę słów o kuchni.Gdy kupiliśmy dom, kuchnia, na pierwszy i drugi rzut oka, była w stanie do tzw. zamieszkania w ostateczności. Podłoga - była, linoleum na pogniłych deskach, otynkowane ściany i ozdobione świętymi obrazami, nawet firanki były :) Gdy dobraliśmy się do kuchni, to najpierw straciła na tym podłoga - linoleum poszło precz, deski też, w pewnym momencie było klepisko :) Latem 2009 r. fachowcy pogłębili dziurę w ziemi w kuchni, zrobili izolację i wylewkę pod kafle. Ściany miały tynk i wilgoć rozwiniętą szczególnie w jednym miejscu (prezentowałam gdzieś już fotkę). Fachowcy, przy okazji robienia muru - wiosną 2010 r. skuli tynk w kuchni i dobrali się do sufitu - usunięty został tynk i deski, do których przylegał, nad nimi znajdowała się warstwa plew (dosłownie zasypała kuchnię!) i 2 kocie mumie. I został odkryty pierwotny sufit piękne deski i legary z zachowanymi ozdobnymi liniami wzdłuż legarów. Zarówno cegły, jak i sufit, wymagają jeszcze dodatkowych zabiegów. Poniżej kilka fotek:

kuchnia do tzw.zamieszkania w ostateczności, początki skuwania tynku, wylewka na podłodze już jest

bez tynku, odkryta powała

sufit oczyszczony, ściany dopieszczane przez fachowców

A teraz, uwaga, trochę hardkoru będzie - zdjęcie mumii kota.Pewnie kocina wlazła tam za myszą i nie wyszła :((

mumia kota, która spadła z sufitu

nasze obejście wizytują też żywe koty i nawet źle nie mają:)